Onze mening
Hier publiceerd Ulrike Thiel haar persoonlijke indrukken en mening als aanknopingspunt voor gedachten, gedachtenwisseling, discussie en hopelijk ontwikkelingen.
Thema's zijn:
20 januari 2006
Omgaan met LDR kritiek in de Nederlandse hippische Pers
(ingekort gepubliceerd in de Hoefslag 3 van januari 2006)
Verschillende keren ben ik zo vrij geweest mij kritisch te uiten over bepaalde trainingsmethodes en opvattingen in de dressuursport en de manier waarop de hippische pers met inhoudelijke kritiek wordt omgegaan. Dit vanuit een zorg over de ontwikkelingen m.b.t. de attitude van ruiters en het welzijn van paarden.
Ik ben na een bezoek aan het trainerseminar in Ermelo met een goed gevoel naar huis gegaan. Ik vind, dat hier een begin werd gemaakt, om de paardensportliefhebber aan de basis de kans te geven door goed te kijken, goed te luisteren en mee te denken zijn eigen mening te vormen. Daarbij werd van twee kanten voor “aanvoer van argumenten” gezorgd, zonder elkaar aan te vallen. Een zeer mooi initiatief, die hopelijk opgevolgd wordt door verdere informatiemogelijkheden voor de echt geïnteresseerde paardenvriend.
Nu is mijn gevoel weer behoorlijk aangeslagen. Ik ben gigantisch geschrokken van de manier waarop de Nederlandse paardenpers nu op de laagste instincten van mensen begint in te spelen. Na het artikel in St Georg werd op een niet zakelijke en inhoudelijke manier op deze kritiek gereageerd. Geen woord over de kritiek aan het gehele systeem van jureren, de vraag in welke richting zich de topsport heen dreigt te ontwikkelen, wat van toppaarden verwacht mag worden in de training, kritiek aan andere, zelfs Duitse ruiters en hun methodes, kritiek aan de manier waarop jonge paarden te snel in de sport versleten raken enz. Er werd alleen over “de aanval op Anky”gesproken.
In de laatste hoefslag nr 2 kan ik in de redactionele column lezen:
...."Als je het te paard niet kunt winnen, gooi je andere wapens in de strijd. De oosterburen weten dat als geen ander. Vorig jaar werd in Duitsland aan de vooravond van de Europese kampioenschap in Hagen een mediaoffensief tegen "vijand" Nederland gelanceerd. Dressuur pervers was een frontale aanval op in Nederland gangbare trainingsmethoden, die als paardonvriendelijk werden bestempeld door orthodoxe schriftgeleerde, die klassieke rijkunst uit de zeventiende eeuw als enige waarheid zien……..
Alles, wat aangehaald werd, werd uitsluitend als "dolksteek in de rug van de Nederlanders" gezien. Hier gebeurd een soort eenzijdige meningsvorming die inspeelt op het nationaal en idoolgevoel van mensen. Is dit dan geen tendentieuze berichtgeving????
Het praten in termen van “vijanden”, “tegenstanders”, “wapens” en “strijd’ of “oorlog”,lijken mij in deze discussie niet gepast. Ik kan mij nog goed herinneren, dat de Nederlandse pers en ook functionarissen in de paardensport ook wel eens andere dan inhoudelijke of hippische argumenten in de strijd gooiden en dat nog steeds doen. Hoe moeten wij dit begrijpen: “….. een wereldbekerfinale straks op Nederlandse bodem is voor Duitse deelnemers een kansloze operatie….?
In de tijd, dat Isabel Werth en Anky nek aan nek liepen in menig wedstrijd en een keer Isabel won, dan "gunde men het Anky niet" en werden de jury’s, de ruiters en “de Duitsers en hun politiek” aangevallen. Ik kan mij zelfs interviews herinneren, waar op de paarden werd afgegeven. Dan won Anky alles, en gaf men weer elke keer af op de niet winnende Duitsers. Dit gebeurde op een manier, die bij mij zeer onaangename associaties met politieke tendentieuze berichtgeving opriep, en die mij gewoon lieten schrikken. Nu komt er discussie over trainingsmethodes en de ontwikkeling van de dressuursport op gang, en nu wordt meteen weer een “vijandbeeld” gecreëerd. In paard en sport werd de tweede wereldoorlog door Johan Heins uit de kast gehaald en daar zegt niemand wat van. Een Jacob Melissen schrift haat-columns, die qua toonzetting wel overeenkomen met columns, die in de bewust aangehaalde tijd geschreven werden, maar dan door de toenmalige machthebbers. En nu de column van Ton Corbeau.
Je krijgt bijna het idee, dat je geen goede Nederlander bent als je kritiek hebt op de LDR-methode, bepaalde ontwikkelingen in de paardensport of Nederlandse ruiters. Op deze manier kan je elk initiatief tot inhoudelijke discussie in belang van paarden en meedenken kapot maken. Want waar zulke emoties aangehaald worden kunnen mensen niet meer normaal denken.
Nederland doet nationaal en internationaal netzo mee aan de “paardensportpolitiek”. Alleen, zodra het in ons voordeel uitpakt (kür op muziek komt in het wereldcup-programma, bepaalde posities worden door Nederlanders bezet) dan is dat in orde. Begint zich iets tegen de interesses te ontwikkelen, dan is het plotseling niet meer OK. In tegenstelling tot de buitenlandse paardenpers, die niet gecensureerd word door hetzelfde clubje mensen, zijn er binnen de Nederlandse Paardenpers en Paardenpolitiek zeer duidelijke regelingen getroffen, wat er wel of niet gepubliceerd mag worden en welk taalgebruik er aangehouden dient te worden.
Ik begin langzamerhand het respect te verliezen voor mensen, die ervoor moeten zorgen, dat de sport een mensverbindende en paardvriendelijke bezigheid moet blijven. En het begint mij angstig te maken, dat alleen maar eenzijdig geïnformeerd wordt, critici niet aan het woord komen en op de laagste instincten ingespeeld wordt.
Sport hoort een volkverbindende activiteit te zijn. Hier moet niet met haat en nijd gewerkt worden. Ikzelf kom uit Oostenrijk – een skiland per uitsteek. Ik heb daar de sportieve strijd tussen de Fransen en de Oostenrijkers en daarna de Duitsers en de Oostenrijkers meegemaakt. In de pers en door de sporters zelf werd er zeer op gelet dat soortgelijke uitingen absoluut niet plaats vonden. Sport moest sport blijven, want de tijden van “op elkaar’s nationaliteit afgeven” waren nog vers in herinnering.
Wij weten allemaal nog, dat enkele jaren geleden half Nederland geschokt was, toen jonge voetbalfans, die de oorlog niet meegemaakt hadden, geïnterviewd werden over hun mening over “de Duitsers”. Het was toen schokkend, wat propaganda en een niet sportief nationalisme in de breedtesport kon doen. Het is belangrijk, dat dit niet in de paardensport gebeurd.
Een eerlijke discussie over verschillende trainingsmethodes in relatie tot het welzijn van het paard en de attitude van de ruiters moet niet uit de weg gegaan worden door chauvinistische gevoelens te koesteren.
Dat dit kennelijk niet mogelijk is is een treurige conclusie voor veel paarden(sport)vrienden en mensen, die op een sportieve en respectvolle manier met paarden en mensen werken. Dat is gelukkig een groter groepje dan men denkt, en allemaal lezen zij de hippische pers.
Al met al denk ik, dat deze situatie enigszins angstaanjagend is voor zowel paard als mens en daarom moeten deze mensen ook de kans krijgen om te reageren.
Dr.Ulrike Thiel
16 12 2005 voor een actueel statement over de LDR/Rollkur methode en diverse reacties en links zie
Discussie
Gepubliceerde lezerbrief van Ulrike Thiel in de Hoefslag nr 11 2004
Rondom de discussie over de "laag en rond methode" n.a.v. een artikel over een "zogenoemde"trainings- en wedstrijdhouding van het paard
Om te kunnen lezen klik op het ikoontje van het artikel. Dan verschijnt hij als pop up en U kunt doorheen scrollen.
Reactie op een artikelserie en column Anky van Grunsven over laag-en-rond rijden van het paard (september 2003 IDS)
Geachte Men Rosie,
Met interesse heb ik Uw serie in de strengen gevolgd. Omdat dit een thema behandeld, waar helaas nog veel misverstanden leven voel ik mij nu geroepen om uitgebreid te reageren op de aflevering 9 "de boog-pees-constructie” in combinatie met het commentaar van A.van Grunsven (ids 25 september 2003) over rond rijden.
Ik ben blij, dat het thema van het juiste bewegingsmechanisme en de sportfysiologische basis van de correcte training van de dressuurpaard aan de orde komt, omdat hier helaas zeer vaak uit onkunde of als gevolg van misverstanden veel verkeerd gedaan wordt. Helaas zijn deze misverstanden nog niet geheel van de baan na het lezen van deze column, vooral door helaas niet optimale illustratie en niet voldoende duidelijkheid erover wat nu onder " goed of verkeerd rond rijden van het paard" en `”over de rug rijden” wordt begrepen. De voorbeelden, die op de foto’s staan geven namelijk helaas ook weer geen ideale situatie weer in tegenstelling tot de beschrijving, waardoor de verwarring nog groter wordt.
Als instructeur, dressuuramazone sportlerares en jury dressuur kom ik in al deze functies zo veel onbegrip en misverstanden tegen, dat ik denk, dat het niet verkeerd zou zijn, aan dit thema iets meer public-relation werk en vooral informatiewerk in de vakpers te besteden. Daarom ben ik ook blij over elke poging, om dit thema meer onder de aandacht van vooral de basisruiter te brengen.
Mevr. Van Grunsven en Men Janssen hebben al meerdere keren in de pers een inhoudelijke discussie afgewezen door te veronderstellen dat eventuele critici van hun methode, of bepaalde toepassingen daarvan (zoals rond en laag rijden in de training), (a) vanuit onkunde (b ) vanuit afgunst en nijd reageren en (c) geen respect hebben voor hun prestaties. Ik wil graag daarom vooraf de volgende punten duidelijk maken:
1. Ik heb veel bewondering voor de rijkunst van Mevr van Gunsven en haar sportieve prestaties
2. Ik gun haar haar hippische successen van harte
3. Ik heb meer dan dertig jaar ermee leren leven, dat ik niet over het superruitertalent beschik en heb ook, wat mijn persoon, betreft geen ambities in de sport of topsport
4. Ik heb de laatste jaren veel vakliteratuur, praktische trainings- en sportprestaties bestudeerd, zelf veel uitgeprobeerd en uitgebreide discussies gehad met bewegingswetenschappers, dierenartsen, fysiologen en hippische deskundigen. En ik denk dat ik met mijn wetenschappelijke achtergrond ook instaat ben, om de verschillende informatiebronnen kritisch te beoordelen en mijn conclusies verantwoord te trekken en daarom ook voor deze conclusies mag opkomen.
5. Mijn motivatie komt uitsluitend vanuit mijn bezorgdheid, dat vooral in de basissport zeer veel onheil aangericht kan worden aan paarden en ruiters door toepassen van fysiek en psychisch niet bevorderlijke trainingsmethodes die tegenstrijdig zijn met het doel van de dressuur (het klassieke netzo als het door de FEI bepaalde).
Als instructeur word ik steeds weer met leerlingen geconfronteerd, die (volgens hen zeggen) de “diepe-ronde methode” toepassen. Het effect is vaak, dat er een ongelukkig paard, dat met de neus tussen zijn voor knieën getrokken wordt in twee delen en zonder correct ruggebruik door de baan gaat. Kleine correcties richting het `klassieke beeld` en vooral de klassieke bewegingsfuncties leveren dan meestal zeer veel verlichting voor het paard zelf en meer kwaliteit voor zijn manier van lopen op. Ook als dressuurjury zie ik steeds meer paarden in de ring, die met een verkeerde knik in de hals, zeer kort in de hals en achter de loodlijn lopen, omdat zij of in deze positie getrokken worden, of niet meer durven zich naar het bit toe te rekken. Spreek je met de ruiters blijkt vaak, dat ze ervan overtuigd zijn, dat het dressuurbeeld precies dat is, wat ze vertonen.
Ik vind wel, dat over soortgelijke ontwikkelingen gediscuteerd zou mogen worden, zelfs zou moeten worden. En dat heeft niets met het niet gunnen van succes of met het zwart willen maken van een systeem of enkele sporters te maken. Jammer genoeg pakt de Nederlandse pers - in tegenstelling tot de journalistencollega’s in de Scandinavische landen, in Duitsland, Engeland en de VS - dit thema niet of alleen zeer voorzichtig en oppervlakkig aan, omdat men blijkbaar bang is om zich daardoor in een positie van `nestbeschmutzer` te begeven. Juist omdat topsporters een voorbeeldfunctie hebben moet ervoor worden gezorgd, dat methodes niet kritiekloos worden overgenomen door iedereen, maar dat de pro’s en contra’s inhoudelijk worden bekeken zonder een geloofsovertuiging van te maken, die elke inhoudelijke uit elkaar zetting alleen in de weg staat. Een goed onderbouwde discussie met deskundigen over wat van een dressuurpaard fysiologisch en psychologisch in de training gevraagd kan en mag worden en dit in relatie tot de gewenste doelstellingen van de dressuur, die nog steeds de FEI-doelstellingen (baserend op het klassieke verhaal) zijn zou zeker niet verkeerd zijn, vooral om het niet tot een soort “geloofsstrijd” te laten ontaarden, maar de hippische basissporter met correcte inhoudelijke informatie te kunnen voorzien.
Ik zou het daarom zeer op prijs stellen, indien de vakpers iets met het aangeleverde materiaal zou doen, om de talloze misverstanden te verhelpen en misschien een aantal paarden en ruiters aan de basis te helpen om in de training zinvol en vooral paardenvriendelijk bezig te zijn.
Het materiaal betreft de volgende thema’s:
1. De in de dressuur gewenste houding en bewegingsmechanisme:
2.Is “over de rug laten lopen “ nieuw in de dressuursport?
3.Laag en (hoe) rond instellen wanneer, hoe, met welk doel:
4.De fysieke en psychische effecten van de zogenoemde “rolkur”:
5.Vragen aan Mevr van Grunsven over fotodocumentatie trainingssituaties:
Het materiaal is verzameld uit vakliteratuur en ik dank collega’s van een internationale dressuurdiscussiegroep van harte voor het ter beschikking stellen van beeldmateriaal. Met name Mevrouw Tessa Sandin uit Zweden.
Afsluitend wil ik even nog kwijt, dat ik de hippische pers in Nederland in belang van paarden en ruiters zou willen motiveren, om net als de collega’s in het buitenland dit thema toch en vooral met gebruik van deskundigen ter discussie op te pakken. In de hoop niet een bijdrage tot strijd of oorlog, maar tot inhoudelijke discussie in belang van de dressuursport geleverd te hebben
Hoogachtend
Dr. Ulrike Thiel
Instituut voor Equitherapie en hippische Sportpsychologie
Cranendonck
Inmiddels is er reactie gekomen van de redacteur, waarin hij mededeelt, dat het blad niets met dit materiaal wil doen omdat:
- Hij al in een eerder stadium een soortgelijke reactie heeft ontvangen, die als ingezonden brief zal worden gepubliceerd
- Hij de discussie over het laag en rond rijden in zijn blad wenst af te sluiten
- Te meer omdat hij op basis van de tekst van de serie, het commentaar van Mevr van Grunsven en de reacties van de brievenschrijvers weinig ruimte voor een uitgebreide inhoudelijke discussie heeft ontdekt.
- Zich de inhoud buiten de kaders van de artikelserie bevindt, die zich ten doel stelt om de bouw, de bewegingen en het karakter van het dressuurpaard in een foktechnische context te bespreken.
Ik vind het jammer, dat de pers dit probleem niet inhoudelijk wenst op te pakken en probeer de tekst aan een aantal mensen uit te reiken, die misschien in een inhoudelijke discussie geïnteresseerd zijn. Want - het lijkt toch een “hot item te zijn”. Bij de pers, omdat men niet durft het op te pakken, en in de sport, omdat er gewoon veel te veel misverstanden leven, die veel ruiters op een verkeerde spoor zet, waardoor helaas veel paarden slachtoffer van worden.
Ulrike Thiel
Literatuurlijst :
Weiler Horst: Insertionsdesmopathien beim Pferd FN Verlag ,Warendorf 2000
Neyer H. 1992 Roll-Kur St.Georg 11 70-73
Meyer H. 1994 Wenn das Gras auf den Baeumen wuechse St Georg 4 40-43
Meyer H. 1997 Zur Diagnostik der Insertionsdesmopathie des Funiculus nuchae an der Squarna occipitalis Reiterliche Aspekte (Symposium Diagnostik beim Pferd Bad Homburg 1997)
Loch Sylvia: The Classical Rider 1997 J.A.Allen Company London
Loch Sylvia: Dressage in Lightness 2000 Square Publishing Vermont)
Buerger U. Der Reiter formt das Pferd. Taetigkeit und Entwicklung der Muskeln des Reitpferdes FN Verlag Warendorf 1987
Internet site Theresa Sandin: http://www.kahlin.net/noir/dressyr/rollkur
Lezerbrief n.a.v. de column Sjef Janssen: `nieuwslichters” in de Hoefslag van 31 Juli 2003 is vandaag ( 1.8.2005) Thema: kritiek aan de laag en rond-methode
Geachte,
Voorop mijn commentaar wil ik stellen, dat ik zeker zeer veel bewondering heb voor de sportieve prestaties van Anky van Grunsven, en dat ik bij niet meer getelde wedstrijden aan de kant stond vol van enthousiasme voor haar manier met gevoel te rijden en tijdens een proef “eruit te halen wat erin zit`` Desondanks vindt ik wel, dat de tegenwoordig vooral op internationaal niveau (en daar niet alleen door zwartkijker “neiders” of ondeskundige journalisten) voorgebrachte kritiek aan bepaalde door verschillende ruiters toegepaste trainingsmethodes of onderdelen ervan niet zomaar van de hand gewezen mogen worden.
Ik zelf heb de laatste maanden een aantal foto´s en video-opnames (die onder meer in paardentijdschriften zijn verschenen maar ook in internationale dressuurdiscussiegroepen getoond en besproken worden) gezien, waar ik toch zeer van geschrokken ben. Het gaat daarbij om trainingssituaties waarin van verschillende ruiters, die volgens het veelvoudig als `laag en rond`-omschreven systeem rijden, of onderdelen daarvan toepassen een beeld geboden wordt, dat niet alleen niet strookt met de klassieke doelen en principes, maar dat zelfs dan afgewezen zou moeten worden, indien het alleen erom gaat, het paard “tussen de proeven in” te gymnasticeren.
Om geen misverstanden op te laten komen, ik heb het niet over een paard even wat lager en ronder in te stellen, om hem beter geconcentreerd op zijn ruiter te krijgen en hem te helpen zich met opgebolde rug te geven. Ik heb het erover, dat paarden in een fysiologisch, medisch en psychologisch onverantwoorde manier van hun balansstang (hun hals) worden beroofd. Dat ze (als vluchtdier) geen kans meer hebben meer te zien, dan een meter voor zich uit. Dat hun halswervelkolom dusdanig onfysiologisch wordt verbogen, dat het ligament, dat ervoor zorgt, dat de wervels op hun plaats gehouden worden gigantisch overbelast wordt met name in de nek. Dat dan vooral de eerste drie halswervels aan een niet hiervoor gemaakte overbelasting worden blootgesteld. Dat met de stang (die enig ervoor bedoeld is, gelijkzijdig op de achterhand, die door training instaat gesteld is meer in de `hanken`te gaan buigen in te werken en zo de oprichting vanuit de achterhand te bevorderen) een paardenhoofd dusdanig in een niet meer verantwoorde overbuiging wordt gefixeerd, met zijn neus letterlijk op de borst en met pijn in zijn helemaal dichtgebeten kaken. Een positie, in welke zich geen paard nog lichamelijk nog psychisch echt kan ontspannen, want hij wordt in feite permanent uit evenwicht gebracht en kan zich op geen enkele manier ertegen verzetten. Ik heb foto’s en video’s gezien van paarden, die met hun neus op hen borst met een “vooruitzicht” van minder dan een halve meter in een soort “trainings”-piaffe werden getrapt, waarbij het voor het paard voor anatomische en biodynamische reden niet mogelijk is, om zijn rug en vooral achterbenen zodanig te gebruiken als dat in een verzamelde gang wenselijk en nodig is.
Ik kan nog meer voorbeelden (genomen van verschillende paarden en verschillende ruiters) opnoemen, die mij zeer hebben geshockeerd.
Ook word ik als instructeur steeds weer met leerlingen geconfronteerd, die (volgens hen zeggen) de “lage-diepe methode” toepassen. Het effect is vaak, dat er een ongelukkig paard, dat met de neus tussen zijn voorknien getrokken wordt in twee delen en zonder correct ruggebruik door de baan gaat. Kleine correcties richting het `klassieke beeld` en vooral de klassieke bewegingsfuncties leveren dan meestal zeer veel verlichting voor het paard zelf en meer kwaliteit voor zijn manier van lopen op.
Ook als dressuurjury wordt ik steeds meer met paarden geconfronteerd, die met een verkeerde knick in de hals, zeer kort in de hals en achter de loodlijn lopen, omdat zij of in deze positie getrokken worden, of niet meer durven zich naar het bit toe te rekken. Spreek je met de ruiters blijkt vaak, dat zij ervan overtuigd zijn, dat het dressuurbeeld precies dat is, wat ze vertonen.
Ik vind wel, dat over soortgelijke ontwikkelingen gediscuteerd zou mogen worden, zelfs zou moeten worden. En dat heeft niets met het niet gunnen van succes of met het zwart willen maken van een systeem of enkele sporters te maken. Jammer genoeg pakt de Nederlandse pers - in tegenstelling tot de journalistencollega’s in de Scandinavische landen, in Duitsland, Engeland en de VS - dit thema niet of alleen zeer voorzichtig en oppervlakkig aan, omdat men blijkbaar bang is om zich daardoor in een positie van `nestbeschmutzer` te begeven. Een goed onderbouwde discussie met deskundigen over wat van een dressuurpaard fysiologisch en psychologisch in de training gevraagd kan en mag worden en dit in relatie tot de gewenste doelstellingen van de dressuur, die nog steeds de FEI-doelstellingen (baserend op het klassieke verhaal) zijn zou zeker niet verkeerd zijn, vooral om het niet tot een soort “geloofsstrijd” te laten ontaarden, maar de hippische basissporter met correcte inhoudelijke informatie te kunnen voorzien.
In de hoop niet een bijdrage tot strijd of oorlog, maar tot inhoudelijke discussie in belang van de dressuursport geleverd te hebben
Hoogachtend
Dr. Ulrike Thiel
Afsluitend wil ik even nog kwijt, dat ik de hippische pers in Nederland in belang van paarden en ruiters zou willen motiveren, om net als de collega’s in het buitenland dit thema toch en vooral met gebruik van deskundigen ter discussie op te pakken. In de hoop niet een bijdrage tot strijd of oorlog, maar tot inhoudelijke discussie in belang van de dressuursport geleverd te hebben
Hoogachtend
Dr. Ulrike Thiel
Instituut voor Equitherapie en hippische Sportpsychologie
Cranendonck
Gedachten over voorbeeldfunctie, fairness tegenover het paard en klassieke ruiteretiquette n.a.v. een Clinic van Rafael Soto tijdens het Horse-Event 2003 in Deurne Nederland
Ik ben net terug vol van de indrukken van het Horse Event. Helaas ook behoorlijk aangegrepen door wat ik heb zien gebeuren tijdens de Clinic van Rafael Soto. Iets wat mij aan het denken gezet heeft over fairness tegenover het paard, de voorbeeldfunctie van topsporters in deze en Ethiek als onderdeel van de klassieke Dressuur. Ik wil even voorafgaand de volgende punten duidelijk hebben: Ik zelf ben in vergelijking met Men Soto en maar matige dressuurruiter en heb het nog niet gepresteerd om paarden naar de olympische spelen toe te rijden. Verder heb ik ook respect voor iedereen, die bij een openbare clinic met zijn – meestal wat opgewonden – paard een openbare les volgt en zich blootstelt aan deze niet eenvoudige taak. Ik was benieuwd geweest Men Soto aan het trainingswerk te zien, niettemin, omdat hij afkomstig is van het traditierijke “Mekka” van de Spaanse klassieke Rijkunst. De eerste demonstratie onder meer met werken aan de hand was ook op een positieve manier indrukwekkend, omdat met rust en voor mijn gevoel logisch en zinvol – dus volgens de klassieke richtlijnen gewerkt werd – met respect voor het paard- met rust en vertrouwen. De tweede les echter riep in mij vanaf het begin wat twijfels op. De leerling – een iets oudere meneer, die kennelijk moeite had, om in de beweging elastisch mee te zitten, soms zeer scheef met opgetrokken knieën zat en diens handen moeite hadden de schokbeweging van het zitten niet aan de mond door te geven. De aanleuning - op stang !!! was vooral aan de buitenteugel alles andere dan “stetig” en er werden ongemotiveerde “ophoudingen” gegeven, die voor het paard niet aangenaam aan moesten voelen. Er werd veelvoudig “schouderbinnenwaarts” zonder begrenzing aan de buitenkant gereden, waardoor het paard in feite genoodzaakt was scheef te lopen. Een aantal ruiterfouten, van die ik verwacht had, dat ze door de trainer in belang van het paard en zijn manier van lopen zouden worden verbeterd. Echter gebeurde niets van dien. Het paard verkeerde in een blijvende spanning, die door de niet de ontspanning bevorderende zit en hulpengeving ook niet echt opgelost kon worden. Uiteindelijk besloot de leerling af te stappen en nam Meneer Soto het rijden over. En toen gebeurde iets, wat bij mij naast de eerst al tijdens de les zelf opkomende vraagtekens over liet gaan in teleurstelling. Ik had verwacht, dat de meester nu eerst maar het paard gerust zou stellen door correcte inwerking, hem de kans zou geven om –eindelijk-rechtgericht en met vriendelijke aanleuning te mogen lopen en vanuit die correcties meer tot een beeld te komen, dat wij volgens de FEI-richtlijnen nastreven in de dressuur. Maar er gebeurde iets volledig anders. Meneer Soto voelde zich geroepen even te laten zien, dat “hij de baas was”. En dit gebeurde op een manier, die een aantal regels van de klassieke rijkunst overboord wierp. Er werd niet meer correct rechtop en in het zwaartepunt van het paard gezeten, er werd links en rechts “ingebogen” waarbij de werking van de stang (evenwichtige inwerking aan twee kanten vereist – zie hierover het nieuwe boek van Meneer van Loon) geïgnoreerd werd. Over de manenkam werden “ophoudingen gegeven” en nog een aantal andere hulpen, die over het algemeen als “zonden tegen de klassieke manier van rijden” zouden kunnen worden verboekt. Als ik als Jurylid of instructeur soortgelijk gedrag bij wedstrijddeelnemers of mijn leerlingen tegenkom, dan voel ik mij geroepen het met hen over “fairness tegenover het paard” te hebben. Natuurlijk – paardrijden is een sport die je vaak met jezelf confronteert, die je soms onmachtig laat voelen, en die als geen ander geschikt is je onrechtvaardig tegenover het paard te gedragen, indien jezelf fouten maakt. Elke ruiter, die eerlijk met zichzelf is, moet toegeven, dat hem zoiets verschillende keren is overkomen. Een ruk, een zagen, een trekken of een schop, die niet rechtvaardig waren. Ikzelf ben al mijn opleiders dankbaar, die mij teruggeroepen hebben, indien ik in de hitte van de strijd te ver ben gegaan, en die mij weer een stap in de richting van zelfrelativering en fairness tegenover het paard hebben gebracht. Voor het laatst nog Jan Peeters, die mij met de droge opmerking” op wie ben je nu boos – op hem of op jouwzelf????” even weer op de goede pad teruggehaald heeft, toen ik toch een keer onrechtvaardig werd toen mijn jong paard niet stil wou staan, omdat ik hem zelf hinderde zich te kunnen ontspannen. Ook mij is het aan het begin van mijn instructeurcarrière wel eens overkomen, dat ik dacht het zonodig op het paard van mijn leerling te moeten bemonsteren. In geval van deze Clinic kregen alle toeschouwers, daaronder veel jonge ruiters een demonstratie van :” als hij mij ergert, dan moet ik even laten zien dat ik de baas ben – ook gaat dat ten koste van alle ruiteretiquette”. Dit kan niet de bedoeling zijn vooral van iemand, die als topsporter en trainer zo in de kijker staat en als voorbeeld zou moeten fungeren. Wij kregen een voorbeeld van Macho-gedrag i.p.v. oplossingsgerichte rijkunst. En er werd enthousiast geapplaudisseerd. Een paard had – eenduidig als gevolg van ruiterfouten en wat opgelopen spanning – “verzet” getoond. I.p.v. hem de kans te geven om onder betere hulpen zijn lichamelijke en psychische balans te herstellen werd hij tot aan de pijngrens met oncorrecte stanginwerking in zijn mond gestoord en op een manier van een niet correct zittende ruiter “gegymnasticeerd” die meer met straf en coulloneren, dan met op een positieve manier corrigeren – in de zin van herstellen te maken had. Mijn bewondering voor de edele temperamentvolle Andalusierhengst, dat hij alles wat hem op deze avond is overkomen nog zo gepikt heeft en ondanks alles niets aan uitstraling, persoonlijkheid en “Groesse” heeft ingeboet, hetgeen van zijn ruiter niet gezegd mag worden.
Ik hoop, dat wat daar door vele honderd ogen gezien werd niet ongediscuteerd zal blijven en ben benieuwd naar het commentaar in de vakpers.
U.Thiel
Intro
Intro
Intro English
PMTV
Boek
Seminar PMTV
Deutsch Intro
Ulrike Thiel
Möglichkeiten
Ausbildung
Buchbesprechung
Seminare
Programm Seminar
Kurse
Workshops und Kurse
Concept
Concept
Werkvormen
De Methode
Voor wie ?
Hippische Filosofie
FEI reglement
Onze mening
Discussie LDR
Reactie Sjef Janssen
Links
Literatuur
Bronvermelding
Artikel St.Georg
Reacties artikel
DRV statement
Commentaar FN
Mijn Motivatie
Tegenspreken mag
Uitleg
Beide opvattingen
LDR geschiedenis
De loodlijn
Durchlässigkeit
Learned Helplessness
FEI report
FEI report
Commentaar beroepsru
Oproep
DVD beschikbaar
Videoanalyse
Videoanalyse
Videoanalyse
DVD English
DVD Nederlands
Comments
Comments
forced helplessness
Klassieke rijkunst
Hip.Sportpsychologie
Onafhankelijke Zit
Werken aan de longe
Equitherapie
Functie paard
Geschiedenis
Vormen
Pedagogisch
Lichaamsgericht
Psychotherapie
Het PMTV-Modell
DVD
Aanbod
Aanbod
x Zoek per Doelgroep
De Paardenliefhebber
De Recreatieruiter
De Wedstrijdruiter
De Instructeur
De Equitherapeut
De Client
De Manager
x Zoek per Thema
*T Zelfervaring
*T Angstbegeleiding
*T Onafhankel.zit
*T Harmonie
*T Sportpsychologie
*T Longeren
*T Equitherapie
x Zoek per Werkvorm
* Workshops
* Cursussen
*Opleidingen
*Teambuilding
*Clinics
*cl.angst
*Voordrachten
*Opl.Equitherapie
*Curs. Workshops
*Opl.HippoCoach
Opl. HippoCoach
Individuele Begeleid
Leertraject
Zitcorrectie
Angst en Spanning
Longerern
Prestatie
Begel.Combinatie
Analyse Harmonie
Coaching Instructeur
Analyse beweging paa
Equitherapie
Equith voor kinderen
Equith voor volw.
OPV
PMTV
*psychotherapie
Psychotherapie
*zelfervaring
*supervisie
*orthoped.voltigeren
*projectontwikkeling
*clinics
*angstbegeleiding
*psychosociale begel
Opl.Equitherapie
Opleiding SHP-E
Opleiding 2010 11
Antwoordformulier
Bijscholingen
Toelatingseisen
Kosten
Organisatie
Stageplaatsen
Algemene voorwaarden
Reactieformulieren
Symposium harmonie
Overzicht
Symposia
Aanbieding
Extern
Agenda
Agenda
Alg.Voorwaarden
Verzekering
Nieuwsbrieven
Bijscholing SHP-E(NL
Nieuws
Nieuws 2007-2008
Nieuws 2005-2006
DOHK
Basel 2006
Voltigeleiderexamen
Module Klüwer
Nieuwsbrief okt 2006
examen Equitherapie
Congresbijdrage
Nieuwsbrief nov06
INterviewPferdesport
Seminar Xenophon
examens 2008
De Paarden
De Paarden
De Persoon
De Persoon
In het Kort
Dankbetuig
Homo Equitabilis
The person
Boeken etc
Boeken etc
Beter Paardrijden
Over het boek 1
Over het boek 2
DVD
Clinic
Boek Psychotherapie
Aanbev. literatuur
Publicaties
Boek Psyche
Referenties
Referenties
Persberichten
Citaten
Equitherapie
Client Stefan
Stal Van Baalen
actueel commentaar
Leerlingen Cursisten
Zit-Angsttraject
Evaluatie zitlessen
Een 50 plusser
Bang na ongeluk
Zitverbetering
Shyrley van der Meer
zitworkshop
Stakend paard
Studenten Equitherap
Publicaties
Stagiaires
Paardenmanagement
Diermanagement
Afstuderen
Psychologie
HBO psychologie
Paardenhouderij
Paardenmanagement 2
Contact
Contact
Route
Hotels
Mailinglijst
Gastenboek
Aanmelden
Cursussen online
Cursussen post/fax
Aanmelden stage
Opl. HippoCoach onli
Opl.Equitherap. post
Opl.Equith. online
Registration Form
Reactieformulieren
Informatie opvragen
Afmelden Nieuwsbrief
Symposium Harmonie, Balans, Wellness en Sport
Bestellen DVDs Hyper
My personal comment
Links
Links