|
Waarom geen open discussie over de analyses van het verzamelde videomateriaal van LDR gereden paarden?
Commentaar Videoclips
Na aanleiding van de analyse van meer dan 10 uur videomateriaal (allemaal genomen tijdens openbare optredens en tijdens het losrijden) - geen momentopnames dus - heb ik het systeem, dat achter de africhting volgens deze methode zit gezamenlijk met andere bewegings- en hippische deskundigen onderzocht en denk de essentie daarvan zeer duidelijk te kunnen omschrijven. Ook de officieel uitgegeven DVDs en videobanden en de televisie-uitzendingen van gereden proeven vertellen bij nader onderzoek een hele hoop. Het gaat daarbij om beweringen, die onderbouwd kunnen worden aan de hand van dat verzamelde materiaal en de studie van diverse publicaties van vertegenwoordigers van de LDR-methode.
Het gaat niet om een vergelijking tussen goed rijden en slecht rijden. Dat verschijnsel doet zich ook voor bij ruiters die niet volgens deze methode werken. Het gaat ook niet om, dat er dingen worden nagestreefd die niet altijd lukken. Dat gevoel kent elke ruiter uit eigen ervaring .
-
Het gaat om het systematisch toepassen van hulpen om het paard in een psychische en fysieke situatie brengen, die niet strookt met de doelstellingen van de dressuur, namelijk de natuurlijke bewegingen van het paard verder te ontwikkelingen, het kalm in zijn bewegingen te maken en het ertoe te brengen dat het zich vrijwillig "edelmoedig" overgeeft aan zijn ruiter (volgens FEI art 401).
-
Er wordt bewust en doelmatig tegen de scala van de dressuuropleiding gehandeld die - volgens de KNHS en de FEI de basis vormt voor de - ook hedendaagse - wedstrijdsport.
-
Ook stroken diverse systematisch (door alle LDR ruiters die wij onderzocht hebben) toegepaste handelingen niet met de trainingsleer, de biomechanica van het paard en de ethologische randvoorwaarden van het paard.
-
En - last but not least - staat dat, wat in de praktijk gedaan wordt op sommige punten haaks op dat wat over deze methode verteld wordt door de propaganda van LDR.
Voor de ethiek in de paardensport en niet voor “goedkope publiciteit”.
Mijn motieven komen niet uit het “zoeken naar goedkope publiciteit” vandaan. Ik er heb geen enkele leerling, cliënt of cursist meer om, indien ik bekend zou staan als en notoire criticus van de LDR-methode. Het levert over het algemeen meer nadelen op. Gezien de paardensportwereld in Nederland op het moment overheerst wordt door vertegenwoordigers van deze methode. De enige reden, waarom ik mijn naam verbind aan de kritiek is, omdat ik het als absoluut “not done” zou vinden om anoniem kritiek te uiten zonder anderen de kans te geven mij zelf hierover inhoudelijk aan te laten spreken
Het is niet mijn bedoeling iemand persoonlijk schade te berokken of iemand als persoon aan te vallen. Het gaat mij erom om dat wat verteld en gepubliceerd wordt door de vertegenwoordigers van de LDR-methode, te toetsen aan dat wat onder de toepassing van deze methode daadwerkelijk gebeurd. Dit uit zorg voor ontwikkelingen in de (basis) paardensport die – naar mijn mening, die ik met een grotere groep paarden(sport) vrienden deel - noch de ruiters noch de paarden noch de sport zelf op lange termijn ten goede komen. Discussies hierover moet mogelijk zijn, gezien er vrijheid van meningsuiting bestaat. Helaas wordt deze discussie door de vertegenwoordigers van deze methode, die daarvoor opkomen uit de openbare perscircuit gehouden. Er worden zelfs rechtszaken over de publicatie van kritiek aan deze methode gevoerd. Dit is ook de reden waarom critici – zoals ik – het medium internet hiervoor moeten gebruiken om ook andere dan de officiële statements voor geïnteresseerden aan deze discussie ter beschikking te stellen.
Het succesverhaal
Het gaat mij ook daarom dat een –indien correct toegepast - zeer faire methode met het paard samen prestaties te leveren – de klassieke methode – steeds meer uit de sport verdrongen wordt en geen plaats biedt aan tegenargumenten. Hij lijkt in eerste instantie minder succes op te leveren. Dit ondermeer daarom, omdat de paarden toegestaan wordt niet als "machines"onvoorwaardelijk" dat te doen wat de ruiter van hun vraagt, niet met hun eigen behoeften rekening houdend. De ethieke waarden in de paardensport zijn voor mij de voornaamste redenen om een discussiebijdrage te leveren in deze kwestie.
Doelmatige inzet van "learned helplessness"
Het door mij verzamelde videomateriaal laat precies de bewust toegepaste hulpengeving zien, waardoor het paard fysiek en psychisch in een toestand van "learned helplessness" gebracht wordt en volledig afhankelijk wordt van zijn ruiter. Een afhankelijkheid die – naar mijn oordeel - ten koste gaat van het paard.
meer informatie DVD's
Spektakel i.p.v.correct bewegen
Ook wordt tijdens het rijden van b.v. appuyementen of passage en piaffe zeer duidelijk geprobeerd de beweging spectaculairder te maken op een manier, die noch met de biomechanica noch met de gewenste vorm van bewegen volgens het scala van de dressuuropleiding strookt en die het paard psychisch en fysiek behoorlijk in de problemen brengt . Het paard loopt zo hyperactief en gespannen dat hij wel spectaculair is, maar niet meer instaat om zijn lichaam te ontspannen, onder de massa te komen, het bekken te laten kantelen en een correcte buiging aan te gaan. De rug werkt anders dan gewenst, de ruiter kan dan ook niet meer "echt ïn het paard zitten". De achterbenen werken naar achteren uit en niet onder de massa. Hankenbiegung is niet mogelijk en wordt ook kennelijk niet nagestreefd. Zonder Hankenbiegung is het echter "gemakkelijker" overgangen in passage en piaffe te rijden, omdat men minder risico neemt op balansfouten. Ook werkt misleidend in de beoordeling indien een paard systematisch geleerd heeft, dat zijn ruiter niet met zijn balansvoorwaarden rekening houdt en het alleen meer stress oplevert, indien hij probeert zijn hals als balanceerstang te gebruiken.
Deze punten van kritiek komen niet alleen van mij af, maar worden door verschillende de skundigen onderschreven
Niet alleen korte periodes van Hyperflexion
Aan de hand van deze video’s blijkt, dat de paarden voor zeer lange periodes in de Hyperflexion houding worden gereden en de beweerde fases van ontspanning en uitrekken van de nek zeer schaars zijn , zo ze al voorkomen. De genoemde afwisseling hebben wij in onze observaties nergens terug kunnen vinden. Ook de beweringen, dat het paard tot meedenken zou worden geschoold, konden wij in geen van onze observaties herkennen. En beloningen als schouderklopjes, terwijl het paard in een extreme houding gedwongen blijft en zich niet enigszins ontspannen kan, lijken ons ook vanuit het “beloningstechnisch” standpunt niet echt zinvol.
Ook andere opmerkingen en vragen komen op tijdens het bekijken van dit materiaal: Losrijden hoort sportfysiologisch lichaam en geest los te maken en voor te bereiden voor een later te leveren prestatie.
-
Waarom worden de paarden 20 tot 30 minuten lang in een hoog tempo middels de LDR methode op de voorhand gebracht en moeten ze in deze onnatuurlijke houding draven en galopperen?
-
Waarom worden de paarden onder inwerking van de ruiter gedwongen middels de stang in hoog tempo op een niet fysiologische manier. Met als gevolg, dat hoofd en hals de bewegingsrichting niet volgen waardoor de gangen worden verstoord. Het bewegingsritme wordt verbroken waardoor met name de voorbenen veel zwaarder belast worden dan in de nagestreefde minimaal horizontale houding, door het gewicht gelijkelijk over de dragende benen te verdelen?.
-
Waarom kunnen deze paarden niet meer correct inbuigen en met hun achterhand onderkomen tijdens de overgangen en in het halthouden en wordt dit ook kennelijk niet nagestreefd?
-
Waarom wordt niet gewerkt aan overgangen en halve ophoudingen, die juist voor de correcte buiging en het onderkomen van de achterhand zorgen?
-
Waarom wordt een paard steeds weer door de handen en het gewicht van de ruiter uit zijn evenwicht gebracht in plaats van hem te ondersteunen om gezamenlijk in balans te lopen?
-
Waarom wordt van de paarden bij en totaal limiterende hand gevraagd, dat ze van achteren reageren, op momenten waar hun gedwongen lichaamshouding het hun niet mogelijk maakt de achterhand ook daadwerkelijk onder het lichaam te brengen?
-
Waarom zweten de paarden zo extreem op hun hals en op hun flanken en niet op de plekken waar de spieren in de dressuur normaal gesproken belast worden
-
Waarom zweten de paarden tijdens het losrijden zo extreem en neemt dit in de prof zelf vaak af?
-
Waarom moet er zo veel druk worden gezet op de paarden om “nog spectaculairdere bewegingen" te produceren? (Dressuur is geen discipline waar het gaat om nog sneller, nog hoger, nog langer, maar is een vorm van ballet waar het op de schoonheid van bewegingen aankomt.) Het op deze manier geforceerde losrijden bevordert niet de verlangde balletprestatie.
-
Waarom wordt bewust de stap zo ingekort, die en correcte viertakt niet meer mogelijk maakt?
-
Waarom wordt bewust voorbijgegaan aan een correcte buiging bij het rijden van wendingen en appuyementen?
-
Waarom wordt bewust de takt en het ritme verstoord om het paard “sneller” te maken?
-
Waarom wordt er naar gestreefd het paard explosief te laten reageren op de ruiterhulpen, ze te laten schrikken van de hulpen?
-
Waarom blijven de paarden in en na de proef hyperactief en komen ze niet tot ontspanning?
-
Wat is de definitie van goed laag en diep rijden en wat van slecht laag en diep rijden?
Ik ben benieuwd op de antwoorden op deze vragen. Op basis van mijn stellingen ondersteund door representatief videomateriaal sta ik open om met de betrokken ruiters/trainers te discuteren .Ik ben graag bereid om mijn mening te herzien indien daarvoor onderbouwde argumenten worden aangedragen..
Beschuldiging van fundamentalisme
Ondanks de beschuldigingen, die mij via e-mail en telefoon van betrokkenen hebben bereikt, durf ik te stellen, dat ik alles anders ben dan een “fundamentalist” , die niet bereid is naar nuances te kijken. In mijn beleving en door mijn wetenschappelijke achtergrond heb ik juist geprobeerd om de pro's en contra's genuanceerd af te wegen .Binnen dit kader heb ik en academische titel kunnen behalen die mij het mogelijk maakte om jarenlang wetenschappelijk onderzoek uit te kunnen voeren Derhalve kan ik de LDR methode niet plaatsen in de logica van een dressuuropleiding, de sportwetenschap en de ethologische randvoorwaarden van het paard..
Ik sta open voor een inhoudelijke discussie.
Helaas wordt deze discussie geweigerd en spitst de discussie zich toe op personen. Dat betreur ik omdat hiermee de belang van de Nederlandse paardensport en de paardensport in het algemeen niet wordt gediend.
Ik en met mij vele andere kritische paardensportbeoefenaars en paardenvrienden zou graag gemotiveerd van de betrokken ruiters/trainers willen horen waarom ze rijkunstige handelingen verrichten, die strijdig zijn met en dressuuropleiding vanuit de sportfysiologie en de klassieke trainingsleer . Deze methodes strook t bovendien niet met de door de FEI en KNHS voorgeschreven dressuuropleiding (scala van de dressuuropleiding). .
-
Wat is er mis me om het videomateriaal te bekijken en zonodig te becommentariëren?
-
Ik laat mij graag door de desbetreffende topruiters en trainers corrigeren.
-
Waarom dreigen bepaalde topruiter/trainers direct met juridische acties als de LDR methode op en open wijze aan de kaak wordt gesteld?
-
Waarom zou dit videomateriaal niet mogen worden vertoont als documentatie?
|