Ulrike Thiel is zelf nooit een echt ‘ruitertalent’ geweest, die ‘via haar ruggemerg’ heeft kunnen paardrijden. Ze heeft in de loop der jaren heel wat verschillende (goede en minder goede) instructeurs gehad en veel gelezen. Door vallen en opstaan is ze uiteindelijk een - voor haar gevoel - acceptabele ruiter en goede instructeur geworden. De ervaring van het zelf zoeken van een weg, de ervaringen met verschillende instructiemethodes en haar beroepsmatige achtergrond samen hebben over de jaren heen geleid tot de ontwikkeling van een methode om haar ruiters op een boeiende manier te helpen tot een beter begrip, een beter gevoel en een betere samenwerking met hun paarden. Ze heeft daarbij ervaren dat veel ruiters gewoon ‘opgegroeid’ waren met misverstanden en dat soms kleinigheden ‘tussen de oren’ of aan hun lichaamsschema ze ervan weerhielden, om tot de nagestreefde harmonie met hun paard te kunnen komen. Dit leidt vaak tot frustratie voor ruiter en paard en soms zelf tot opgave van de paardensport. En dat is zonde en niet nodig.
Bij de door Ulrike Thiel gebruikte methode blijft het klassieke streven naar een optimale ontwikkeling van het paard vanuit zijn natuurlijke eigenschappen steeds het doel. Dit is alleen te bereiken door een zeer correcte basis van zit, hulpengeving en systematisch training, waardoor gewaarborgd is, dat het paard door de ruiter ook daadwerkelijk in zijn bewegingen ondersteund en niet
gehinderd wordt. Deze klassieke achtergrond wordt aangevuld met moderne ‘psychomotorische’ leertechnieken. Het doel is om te komen tot een harmonie, die op elk niveau te beleven valt: voor de sportieve ruiter, de wedstrijdruiter maar ook de recreatieruiter, die wel de ambitie heeft, om zijn paard optimaal te kunnen begeleiden, zodat hij zo lang mogelijk samen met hem met plezier en veilig kan genieten van zijn hobby.
De laatste jaren is er veel publiciteit geweest over zogenaamde "alternatieve" manieren om met het paard om te gaan. Alternatief in de betekenis van alternatief voor de traditionele of klassieke centraal Europese manier van paardrijden en opleiden van het paard. Ook zijn er stromingen, die meer waarde hechten aan het "natuurlijk omgaan met het paard". Rekening houden met de natuur van het paard is echter ook binnen de klassieke rijkunst mogelijk. HippoCampus streeft ernaar om de klassieke rijkunst te verbinden met nieuwe kennis van het paard zelf en zijn door de eeuwen gegroeide geschiedenis in de samenwerking en het samenleven met de mens. Deze omvat huisvesting, training van en omgang en communicatie met het paard. Gestreefd wordt naar een relatie tussen mens en paard waar beiden in harmonie en met plezier met elkaar omgaan en beiden van elkaar leren. Met de hiervan verzamelde kennis, ervaring en ontwikkelde filosofie en ethiek kan op HippoCampus in theorie en praktijk kennis worden gemaakt.