Paardengroep versus mensengroep: Therapeut en cliënt(en) kijken samen naar een groep paarden. Er is geen directe interactie met de mens, maar er wordt gesproken over wat er in de kudde gebeurt – zoals ruzies, genegenheid tonen, spelen, conflicten regelen, vies worden of lichamelijk contact.

Het paard en zijn gedrag vervullen hier een krachtige triggerfunctie om thema's aan te spreken die voor de cliënt belangrijk zijn. Zo kunnen parallellen worden getrokken tussen menselijke interacties en de interacties tussen verschillende paardenpersoonlijkheden binnen de kudde.

Paard en therapeut zijn met elkaar in contact en voeren samen een activiteit uit. De cliënt observeert hoe beiden met elkaar omgaan en bespreekt zijn observaties met de therapeut.

Het paard presenteert zich hier als een betrouwbare partner van de therapeut, met wie in harmonie wordt samengewerkt. Beiden bejegenen elkaar met respect en plezier – een ervaring die veel cliënten in hun dagelijks leven missen. Deze relatie heeft een sterke voorbeeldfunctie. Dit kan plaatsvinden aan de hand of los in de piste, aan de longe, onder het zadel, of via alternatieve technieken zoals Tellington-grondwerk, westerntechnieken of klassiek longeren.

Therapeut en cliënt zijn tegelijkertijd actief met het paard bezig. Het paard bemiddelt in het contact tussen cliënt en therapeut en dient als ijsbreker.

Mogelijke momenten hiervoor zijn de verzorging, gezamenlijk wandelen en/of grazen, alledaags stalwerk, of het ontdekken wat het paard wel of niet prettig vindt en hoe het reageert. Ook gezamenlijk longeren of op andere wijze met het paard werken valt hieronder.

Het paard vervult hierbij een substitutiefunctie. De cliënt projecteert tijdelijk personen van wie hij bescherming, steun of geborgenheid verlangt op het paard.

De cliënt krijgt de kans om lichamelijk contact, gedragen worden en warmte te beleven in de hoedanigheid van een tijdelijk beschikbaar vervangend object. Het doel is echter wel om van deze symbolische beleving een brug te slaan naar mensen als toekomstige partners in het dagelijks leven. De therapeut bewaakt hierin de balans tussen realiteit en fantasie.

Onder toezicht van de therapeut communiceren cliënt en paard rechtstreeks met elkaar. De cliënt oefent analoge, eenduidige communicatie en wordt door de onmiddellijke reacties van het paard direct gecorrigeerd of beloond.

Het paard is in staat zeer zuiver te reageren op gevoelens en intenties waarvan de cliënt zich (nog) niet bewust is. Wat er gebeurt, dient vervolgens weer als waardevol thema in de nabespreking tussen cliënt en therapeut.

Ook hier is sprake van een plaatsvervangende functie. De therapeut laat in dit geval een deel van zijn contacten met de cliënt bewust aan het paard over (zoals dragen, fysiek contact en gedragscorrecties).

Hierdoor worden overdracht en tegenoverdracht gedeeltelijk aan het paard gedelegeerd binnen een veilige therapeutische setting.