De gewonnen workshop “De onafhankelijke zit”

“Een leerzame verslaglegging door deelneemster Bianca Platjes.”

Bij het bestellen van het boek “Beter paardrijden kun je leren” van Ulrike Thiel kon je laatst via Paardentips Magazine een workshop winnen. Ik bestelde het boek en kreeg te horen dat ik twee kaartjes had gewonnen voor de workshop “De onafhankelijke zit”. Dus reden we op vrijdag 9 februari vanuit Hardenberg helemaal naar Eindhoven om daar een hotelletje te pakken, zodat we ons de volgende ochtend mooi op tijd konden melden bij HippoCampus.

We werden ontvangen met een kopje thee en konden even kennismaken met onze medecursisten. We begonnen die dag met het beantwoorden van twee vragen:

• Wat wil je graag leren deze dag?
• Wat wil je graag achterlaten?

Er zaten zeven mensen rond de tafel die allemaal merkten dat ze op de een of andere manier tekortschoten in hun communicatie met hun paard en die dit graag wilden verbeteren.

We kwamen erachter dat we allemaal ontzettend veel wilden leren, maar dat was natuurlijk niet haalbaar in één dag. Ulrike zocht daarom voor iedereen een specifiek aandachtspunt uit waarin zij zich wilde verdiepen, naast het algemene gedeelte dat we allemaal doorliepen.

De dag bestond uit een groot deel theorie, afgewisseld met oefeningen waardoor je beter leert begrijpen hoe het voor een paard is om een ruiter te dragen en hoe het voelt om duidelijke hulpen te krijgen. Dit deden we onder andere door stokken te laten balanceren op onze handen en door elkaar te leiden terwijl je alleen contact maakt via de hand. Zo konden we aanvoelen hoe het voor een paard is om een goed- of juist slechtzittende ruiter op zijn rug te hebben, en er gingen heel wat lampjes branden bij de deelnemers: “Daarom probeert mijn paard altijd naar binnen te komen!” of “Nu snap ik dat een jong paard vaak probeert harder te lopen als ik dat zelf onbewust ook doe!” Ook was het zeer verhelderend om te ervaren hoe een onzekere ruiter een paard net zo goed in de war kan brengen als een ruiter die zonder op het paard te letten zijn eigen zin doordramt.

We hebben erg veel lol gehad, ondanks de regen. Na elke oefening evalueerden we uitgebreid, zodat iedereen voor zichzelf een belangrijk inzicht kon meenemen en we van elkaar konden zien waar de andere cursisten aan werkten qua zit en inwerking op het paard.

Om twaalf uur kregen we de gelegenheid om te lunchen in het nabijgelegen dorp. ’s Middags kwam er iemand haar ervaringen delen over de lessen van Ulrike Thiel. Het werd al snel duidelijk dat goed leren “zitten” een complex proces is waarvoor je de nodige oefening en begeleiding nodig hebt. Veel ruiters beseffen niet dat — ook al doet het paard het zware werk — er van de ruiter zelf enorm veel coördinatievermogen wordt geëist. Een balletdanser of turner doet er jaren over om dit te bereiken, terwijl veel ruiters zomaar op een paard stappen en denken dat ze het wel even zo kunnen.

Na het vervolg van het theoretische gedeelte mochten we onze zit in praktijk brengen op een zitbal en op het houten paard. Omdat op de juiste manier doorzitten op de millimeter nauwkeurig moet gebeuren, moesten we dat eerst ‘droog’ oefenen. We moesten gaan zitten met een denkbeeldige ‘Donald Duck-kont’, waarna we dit op het houten paard gingen herhalen. Ulrike controleerde bij iedereen de houding en corrigeerde waar nodig. Elke kleine fout in houding en beweging is niet alleen vervelend voor het paard, maar zorgt er al gauw voor dat je rug verkeerd wordt belast. Heb je de juiste houding eenmaal onder de knie, dan werkt deze zelfs voor mensen met rug- of nekklachten als een soort fysiotherapie en kunnen zij door correct te rijden juist opknappen. Het werd overduidelijk dat het hier om puur millimeterwerk gaat.

Eindelijk mochten we na al die voorbereiding op een echt paard rijden! Voordat we de theorie in praktijk mochten brengen, moesten we onszelf eerst opwarmen door zelf een rondje in de bak te rennen. Toen onze spieren lekker warm waren, mocht ik op Jona stappen. Jona is een Fjordmerrie die op een heel fijne manier beweegt, zodat wij zonder zadel, met een voltigesingel en aan de longeerlijn onze zit optimaal konden voelen en door de aanwijzingen van Ulrike konden verbeteren. Jona reageerde daarbij direct op elk klein foutje, zodat iedereen gericht aan zijn eigen aandachtspunt kon werken. Door alle theoretische voorbereiding en het oefenen zonder paard kwam iedereen een stuk dichter bij de ideale, onafhankelijke zit.

Al met al was het een ontzettend leuke en leerzame dag, en thuis kunnen we de theorie nog eens rustig nalezen in het boek dat we allemaal hebben meegekregen. Natuurlijk kun je na een eendaagse workshop nog niet meteen perfect zitten, maar je hebt wel kunnen horen en aanvoelen welke richting je op moet. Je kunt daarna met je eigen instructeur verder werken of ervoor kiezen om een aantal lessen bij Ulrike te volgen om je coördinatie en het samenspel met je paard verder te verfijnen.

Groetjes,
Bianca en Astrid