Leerlingen en cursisten aan het woord

“Persoonlijke ervaringen, inzichten en verhalen van ruiters en cursisten bij HippoCampus.”

Liever een perfecte volte dan een verkrampte pirouette

Ulrike let erop dat ik me consequent op de goede manier met de details van het rijden bezighoud, zodat mijn paard ook echt begrijpt wat ik bedoel. Door in kleine, haalbare stappen te werken behaal je haast ongemerkt je grotere doelen.

Het welzijn van het paard tijdens het werk staat bij Ulrike voorop. Haar uitgangspunt is dat het paard er elke les beter van moet worden — niet dat hij weer een nieuw kunstje geleerd heeft, maar dat hij beter in zijn vel zit en tevredener is. Voorop staan eenvoud en het werken met goede ingrediënten. Liever een perfecte volte dan een verkrampte pirouette!

Birgit en Harif

Met minder doen veel meer bereiken

Ik ben nu in training bij Ulrike na een zithes-introductiedag (eendaagse workshop). Er gaat gewoon een wereld voor mij open, en ook voor mijn paard. Na enkele lessen kan ik eindelijk voelen. Ik bereik nu met minder veel meer!

Anja en Ludon

Ik kan mijn paard met mijn zit vertrouwen geven

Ik ben nog steeds onder de indruk van wat de invloed van je zit met het paard doet. Ik ben zitlessen gaan volgen omdat ik voor mijn gevoel de basis miste. Mijn paard is 6 jaar en heeft nog weinig ervaring; hij liep bijvoorbeeld altijd met zijn hoofd in de lucht. Na een aantal zitlessen hebben mijn paard en ik heel wat geleerd. Hij loopt nu met zijn hoofd lekker ontspannen naar beneden. Ik rijd tempowisselingen met behulp van uitsluitend mijn zit, en als hij onzeker is, kan ik hem met mijn zit het nodige vertrouwen geven.

Wat wij in de toekomst zullen gaan bereiken, weet ik nog niet, maar ik ben me er wel bewust van geworden dat je zit een enorme impact op je paard heeft. Eén ding is zeker: zowel mijn paard als ik hebben er enorm veel baat bij, en — zeker niet onbelangrijk — wij vinden het allebei ontzettend leuk om te doen!

Bernadette en Olympus

Voelen en gevoel terugkrijgen van je paard

Ik ben naar Ulrike Thiel en HippoCampus gegaan omdat ik wilde leren beter te zitten en mijn vierjarige paard zo min mogelijk te storen in zijn beweging. Tijdens dit weekend heb ik ervaren hoe ik door mijn zit Wopke kan begeleiden en mee kan zijn met zijn beweging. Hij ging steeds beter bewegen en was me dankbaar voor mijn verbeteringen! Ook heb ik gevoeld hoe kleine veranderingen in je lichaam grote effecten hebben op het paard.

Kortom, het was een hele openbaring die ik voor geen goud had willen missen! Voelen en het gevoel terugkrijgen van je paard — dat is werkelijk geweldig!

Lisette en Wobke

Waarom ik bij Ulrike ben gaan lessen

Ik wil op een respectvolle manier en met de meest zachte hulpen leren paardrijden. Mijn doel is te komen tot een harmonieuze samenwerking met mijn paard, waarbij ik zoveel lichaamscontrole ontwikkel dat ik in harmonie en zonder verstoring met het paard kan samenwerken. Dat is ook altijd het streven van de scholen in de klassieke rijkunst geweest. Ulrike is een instructeur die de denk- en werkwijze van de klassieke scholen heeft omarmd en dat actief wenst door te geven.

Alwin (nog geen eigen paard)

Het gevoel en het rijden verbeterd

Ik geef inmiddels veel mensen tips die ik van Ulrike geleerd heb bij het rijden over hun houding (stopcontact, plakkend hondje, borstbeen op en werken vanuit het centrum, Donald Duck, enzovoort). Dat vinden vooral kinderen erg leuk! En ze zijn allemaal enthousiast over het gevoel en het rijden; het verbetert zienderogen!

L.W.

Een knopje ging om

Toen ik van Ulrike had begrepen en leren aanvoelen dat het bij het paardrijden hoort om steeds weer even zijn evenwicht te verliezen, maar dat ik erop kon vertrouwen dat ik het ook weer terug kon vinden, is bij mij een knopje omgegaan.

Siggi

Ik was gewoon hartstikke scheef

Ik heb voor het eerst begrepen en aangevoeld wat symmetrie betekent, en kan dat nu ook in het dagelijks leven merken. Ook bij het autorijden en in andere situaties heb ik geen pijn meer in mijn rug, omdat ik ook daar nu op symmetrie en een goed gebruik van mijn centrum let. Ik was gewoon hartstikke scheef en heb er daardoor ook altijd scheef op mijn paarden gezeten!

Mariella

Mijn paard en ik vertrouwen nu op elkaar

Sinds ik geleerd heb om op mijzelf te vertrouwen, en sinds ik nu weet hoe ik met de klassieke zit ook mijn wensen en mijn zekerheid aan mijn paard kan doorgeven, gaat alles een stuk gemakkelijker. Mijn paard en ik vertrouwen nu blind op elkaar.

Silvie en Marlo

Theo, een “enthousiaste vijftigplusser” over zijn lessen

“Paardrijden is gelukkig een sport die je ook op gevorderde leeftijd kunt uitoefenen en waarin je op latere leeftijd nog volop vorderingen kunt maken. Ulrike begeleidt diverse ruiters ‘op leeftijd’, tussen de 50 en 75 jaar.”

Dr. Ulrike Thiel:
“Toen Theo mij voor het eerst opbelde om een afspraak te maken, moesten wij beiden heel hard lachen, want hij vroeg mij: ‘Voordat wij verder praten, moet ik je wel even zeggen dat ik al boven de 50 jaar oud ben. Heeft dat dan nog wel nut?’ Ik heb gezegd: ‘Als je denkt dat je boven de 50 jaar niets meer kunt leren of verbeteren, dan kun je meteen in de kist gaan liggen en hem dichtspijkeren...’ Want paardrijden is een van de weinige sporten waarin je ook op hogere leeftijd goede prestaties kunt leveren, omdat kracht en andere leeftijdsafhankelijke factoren een minder grote rol spelen dan coördinatie, attitude, kennisbegrip en motivatie. Indien iemand zijn lenigheid op peil houdt, is paardrijden — met name de dressuur — een sport waarmee je op latere leeftijd nog prima kunt beginnen en waarin je ook dan nog mooie vorderingen kunt maken.”

Theo van Campen schrijft:
“Zou het werkelijk iets voor mij zijn? Ben ik niet te oud om anders te gaan zitten en te gaan rijden?”
Uit nieuwsgierigheid heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb me zo’n anderhalf jaar geleden voor een lesje gemeld. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel even wennen was, maar na even doorzetten bleven de resultaten niet uit. Onderweg naar huis had ik dat heerlijke, losse gevoel in mijn benen. Mijn partner moest lachen zodra ik weer thuis op mijn paard zat en aan mij vroeg: “Waar ben je nu in vredesnaam mee bezig?” Ja, want dat is het grote voordeel: na de les van Ulrike vertrek je met huiswerk dat verpakt is in mooie beeldspraak. Zo kan ik thuis uitleggen dat ik een indiaan of een skivlieger imiteer, en waarom ik dat doe. Die bewustwording helpt mij enorm verder en laat mij inzien dat het allemaal nog veel beter kan — en dat op mijn leeftijd!

Theo van Campen (een enthousiaste vijftigplusser), Dalfsen

Bang na een ongeluk — De ervaringen van Karin, Joep en Isabella Janssens en hun paard Olly

Hallo allemaal,
Ongeveer 1,5 jaar geleden ben ik bij Ulrike gaan lessen. Door een ernstig ongeval met een paard was ik bang geworden. Ik zat niet meer recht op mijn paard, en als hij ergens van schrok, kromp ik in elkaar, waardoor het paard de kans kreeg om te vluchten. In feite zei hij tegen mij: “Ik vind het eng.” Door mijn verkeerde lichaamshouding bevestigde ik dat het inderdaad eng was, waarna mijn paard het initiatief overnam en wegliep.

Van Ulrike heb ik geleerd om altijd met de juiste houding op het paard te zitten: de S in je rug, benen lang maken vanuit de heup, enzovoort. Ik ontdekte dat als mijn paard schrok, ik met de juiste houding kon blijven zitten en het paard kon aanmoedigen om door te gaan, hij ook gewoon doorliep. Nadat mijn man en dochter mij vooruit zagen gaan, zijn zij ook bij Ulrike gaan lessen. In anderhalf jaar tijd hebben wij geleerd om ons paard op zijn eigen benen te laten lopen. De lelijke onderhals van het paard is verdwenen en de bespiering is totaal veranderd.

We hebben geleerd dat als er dressuurmatig iets niet lukt, je de fout bij jezelf moet zoeken. Als we nu iets vragen van het paard en het lukt niet, dan gaan we eerst het rijtje af: houding weer goed, benen lang, handen dragen alsof je kopjes koffie vasthoudt, zitten op je zitbeenknobbels, vooral geen spanning in je billen, en dan voorwaarts rijden vanuit je centrum. Het is een heerlijk gevoel om op een goed over de rug lopend paard te zitten. En het fijne is dat je paard weer plezier in het rijden krijgt — en daar gaat het toch om!!

Groeten van Karin Janssens

Lucie over haar zittraject

Mijn naam is Lucie Heukensfeldt Jansen, 45 jaar oud. In mijn jeugd heb ik een aantal jaren op speelse wijze paardgereden en daarbij geen problemen met mijn balans ondervonden. Sinds acht jaar, nadat mijn oudste dochter begon met paardrijden, heb ook ik de sport weer opgepakt. Vanaf het allereerste begin had ik echter een ondefinieerbaar probleem met mijn balans, terwijl ik me bleef realiseren dat bij goed paardrijden een goede zit hoort.

Ik was al enige tijd op zoek naar iemand die mij goede zitlessen kon geven toen ik via haar boek “Beter paardrijden kun je leren” in aanraking ben gekomen met Ulrike. Meteen gefascineerd door haar aanpak wilde ik zien of zij mij kon helpen. Na een eerste proefles was ik ervan overtuigd dat zij een methode had die mogelijk kon helpen. Natuurlijk moest er dan nog wel veel geoefend en gewerkt worden, maar het leek me de moeite van het proberen waard. Samen stelden we een trainingsplan samen van tien lessen. In het begin reed ik op de Fjord van Ulrike, zonder zadel en zonder teugels. Van belang was om met de beweging ‘mee te zijn’ en de juiste balans te vinden — eigenlijk een nette klassieke zit.

Ondertussen ben ik vijf maanden verder en ga ik eenmaal in de drie à vier weken naar Ulrike, waar ik nog steeds rijd op haar Fjord — inmiddels met een zadel, zonder beugels en soms met teugels. Soms gaat het heel goed en kan ik mooi met de beweging meegaan, en soms verval ik in mijn oude fouten: inknikken, scheefzitten en niet ‘mee zijn in de beweging’.

De belangrijkste verandering voor mij zat niet alleen in de fysieke aanpassingen bij het paardrijden, maar vooral in een andere geestelijke houding. Ik voel me zekerder op een paard en kan het daardoor beter ‘loslaten’. Dit moet ik even toelichten: ik ben een vrij perfectionistische vrouw en overijverig persoon. Alles moet perfect. Bij het paardrijden vertaalt zich dat in een soort overconcentratie om het maar zo goed mogelijk te doen. Hierdoor sluit ik me af van de buitenwereld en ontvang ik geen signalen meer van het paard. Daardoor wordt de communicatie tussen paard en ruiter verstoord en ontstaat er ‘verkeerd’ gedrag. Hulpen worden niet goed gegeven en derhalve niet goed begrepen — een negatieve spiraal.

Door de zitlessen van Ulrike ontstond er een veel betere communicatie. In plaats van een visuele controle op de houding van mijn paard (ik keek steeds naar beneden), moest ik mij richten op een meer gevoelsmatige controle. “Kijk in de ruimte en voel wat er onder je gebeurt (en sla dat op op je harde schijf),” zei Ulrike steeds. Ik leerde te rijden met een meer dragende hand in plaats van een terugwerkende hand, en meer ‘mee te zijn’ met de beweging van het paard. Hierdoor kon ik mij beter ontspannen (en zo ook het paard) en begon ik beter te voelen wat er onder mij gebeurde. Zo kan ik sneller anticiperen op wat er gebeurt of staat te gebeuren. Doordat hulpen sneller (en vaak veel subtieler) worden gegeven, gaat er minder fout en wordt het rijden voor zowel ruiter als paard een stuk plezieriger.

Ervaringen van leerling Shyrley van der Meer (ISPH Gediplomeerd)

Van jongs af aan ben ik intensief bezig met de verzorging en het rijden van paarden. Vanaf mijn twaalfde jaar heb ik mijn eigen paard (Jibrahim). Jibrahim verzorgde ik al toen hij een veulentje was, en hij is inmiddels 14 jaar. Hij is altijd een zorgenkindje geweest; het lijkt wel alsof sommige paarden nooit iets mankeren en andere paarden altijd wat hebben. Ondanks alle goede zorgen zat hij regelmatig in de lappenmand. Ik heb daar veel van geleerd, en hieruit is ook mijn interesse ontstaan voor alles wat te maken heeft met gezondheid en een verantwoordelijke training. Op dit moment kan ik fijn met hem werken en door middel van een goede training zorgen dat hij in topvorm blijft.

Dat lichamelijke en geestelijke gezondheid nauw met elkaar samenhangen, werd mij tijdens mijn hbo-opleiding International School for Professional Horsemanship in België (ISPH: opleiding voor ruiter, trainer en instructeur) steeds duidelijker. Na mijn opleiding ben ik verder gaan trainen bij Ulrike Thiel, en tot op de dag van vandaag train ik nog regelmatig bij haar. Op de ISPH kreeg ik les van haar in het vak didactiek (het leren lesgeven). Tijdens een korte stageperiode op haar bedrijf heb ik ontzettend veel geleerd van haar en haar fijn afgestemde paarden. Ik heb het correcte longeerwerk meer eigen gemaakt en door veel te kijken naar lessen en videomateriaal mijn ‘oog’ verder getraind.

Op dit moment ben ik mijzelf verder aan het specialiseren in het corrigeren van houding en zit van de ruiter. Ik volg hiervoor de opleiding HippoCoach: hippische sportpsychologie, psychomotoriek en didactiek voor instructeurs.

“Vroeger was mijn paard sloom, nu is hij mijn beste instructeur! Vroeger was mijn paard niet vooruit te branden; ik reed met zweep en sporen en moest deze regelmatig gebruiken. Er werd mij steeds verteld dat ik strenger voor mijn paard moest zijn en hem ‘een keer moest aanpakken’. Iedere keer als ik dat deed, ging mijn paard even vooruit, maar al snel was hij weer oncontroleerbaar, waarna ik weer van voor af aan kon beginnen. Het gevolg was dat ik niet meer met plezier op mijn paard stapte en er altijd met een rotgevoel vanaf kwam omdat ik mijn zweep had moeten gebruiken. Gelukkig is dat niet meer zo! Ik heb nu geleerd mijn paard op mijn zit voorwaarts te krijgen; dit kost mij weinig inspanning, waardoor ik hem niet belemmer in zijn beweging en hij heel fijn reageert. Hij is soepeler dan ooit en werkt goed met me mee. Als ik nu van mijn paard afstap, kan ik mijn training analyseren en bereid ik me alweer voor op de volgende training. Mijn paard is veel vrolijker en gemoedelijker, en ik merk dat hij het nu prettig vindt om mee te werken. Hij geeft mij precies aan waar ik de fout in ga en laat ook duidelijk merken wanneer ik het goed doe. Voor mij is het nu een leuke en dankbare taak geworden om ditzelfde voor elkaar te krijgen bij mijn eigen leerlingen.”

Meer info: Homepage van Shyrley van der Meer

Wendy over haar traject: na lange pauze en angst weer terug naar paardrijden

Een gecombineerd zit- en angsttraject

Wendy komt uit België. Ze heeft als kind veel ponygereden en had ook langere tijd een eigen paard. Na een ongeluk was ze gestopt met rijden en heeft ze enkele pogingen gedaan om het weer op te pakken. Elke keer kwam de angst echter terug en bleek dat ze plotseling niet meer kon zitten of hulpen kon geven. Na een workshop “zit en houding” op HippoCampus is Wendy een individueel traject begonnen, waarbij het verbeteren van de techniek wordt gecombineerd met angstbegeleiding. Omdat Wendy tussen de wekelijkse lessen door nog geen mogelijkheid heeft om te oefenen, proberen Ulrike en zij een goede basis op te bouwen voordat ze in de buurt van haar woonplek een paard zoekt om te rijden en tzt weer een eigen paard aan te schaffen.

Het verhaal van Wendy:
Ik was heel blij toen ik aan mijn eerste zitsessie bij Ulrike begon. Dankzij de eendaagse zitcursus wist ik nu waar het probleem zat, en daar kon ik aan werken met de hulp van Ulrike. Ik dacht dat ik na tien lessen al goed zou kunnen paardrijden, maar na enkele lessen besefte ik dat het toch niet zo vlug zou gaan als ik had verwacht. Meestal had ik een goed gevoel na een les, maar enkele keren gebeurde het dat ik teleurgesteld naar huis ging omdat het niet liep zoals ik wilde. Ik was vooral boos op mezelf omdat ik het nog niet kon zoals ik voor ogen had. Ik ben nogal perfectionistisch ingesteld en leg de lat daardoor erg hoog voor mezelf; als het dan niet lukt, is dat een zware teleurstelling.

Toen ik de tweede sessie begon, dacht ik weer dat ik daarna wel goed zou kunnen paardrijden… maar wederom had ik het mis. Wat een enorme voldoening gaf het toen ik met de teugels erbij mocht oefenen! Een nieuw moment was aangebroken, een stapje verder richting het echte rijden. Toen besefte ik ook waarom het allemaal zo lang had geduurd alvorens de teugels erbij kwamen. Ik merkte dat ik vooruitgang maakte, maar traag. Dat was even wennen: accepteren dat je een leerproces moet doorlopen dat bestaat uit talloze kleine stapjes die mooi op elkaar aansluiten en waar je er geen een van mag overslaan.

Soms vind ik het erg als ik het gevoel kwijt ben of als mijn been weer omhoog en naar voren schiet zonder dat ik dat wil. Maar ik weet nu dat het goede gevoel in mij zit en dat het soms wat langer duurt voordat het eruit komt, maar ík kan het. Dat moet ik altijd in mijn achterhoofd houden, vooral als het een keer moeilijker gaat. De laatste keer speelde ik even met de gedachte om dan maar helemaal te stoppen; ik zit immers ook nog met een angst die misschien wel nooit helemaal zal weggaan, en als het dan even tegenzit, denk ik soms: “Waar ben ik in vredesnaam mee bezig?”

Maar dat gevoel gaat weer over, en inmiddels zit ik weer vol ongeduld te wachten tot ik eïndelijk met het zadel mag rijden! Graag zou ik ook weer andere paarden net zo willen vertrouwen als ik Jona vertrouw. Jona geeft me echt een fijn en veilig gevoel zonder angst, en het zou geweldig zijn als ik dat bij andere paarden ook zou ervaren. Uiteindelijk was het zover om met het zadel te gaan oefenen. Ulrike had al eens gezegd dat we binnenkort met Resi konden proberen, maar ik had er niet aan gedacht dat het ‘nu’ zou zijn, net op het moment dat het zadel erbij kwam. Tja, ik stemde in met een klein hartje omdat ik op dat moment nog redelijk wat angst voelde… maar ik dacht: ‘Ulrike weet wel wat ze doet’, en dat gaf me vertrouwen.

Na de eerste longeerles op Resi voelde ik mij fantastisch. Ik dúrfde het gewoon! Resi gaf me een goed gevoel en ik vertrouwde haar direct. Resi is een heel fijn en lief paard. Inmiddels heb ik al drie keer op haar gereden en het gaat beter en beter. Ik ben blij dat Ulrike deze beslissing voor mij nam, want anders had ik deze stap nog niet durven maken en was ik blijven zitten met die grote angst, die nu stukje voor stukje lijkt te verdwijnen… Ondertussen les ik al bijna tien maanden bij Ulrike. De laatste weken heb ik vooral met Resi gereden, en dit gaat soms echt heel goed. Soms voelt het echt zàlig aan, alsof je één wordt met het paard. Ook mijn zit wordt beter en beter; soms glipt het juiste gevoel even weg, maar het lukt mij al sneller om het weer terug te halen. Dankzij mijn lessen bij Ulrike heb ik bovendien de moed weer teruggevonden om te rijden op het paard waarop mijn angst aan het begin van het jaar is ontstaan. Het was zo erg dat ik meer dan een half jaar niet meer op haar heb durven rijden, maar nu lukt het weer. Soms heb ik echt een fantastisch gevoel als ik met haar rijd!! Had nooit durven denken dat dit nog ging gebeuren!!

De gewonnen workshop “De onafhankelijke zit”

Door Bianca Platjes

Bij het bestellen van het boek “Beter paardrijden kun je leren” van Ulrike Thiel kon je laatst via Paardentips Magazine een workshop winnen. Ik bestelde het boek en kreeg te horen dat ik twee kaartjes had gewonnen voor de workshop “De onafhankelijke zit”. Dus reden we op vrijdag 9 februari vanuit Hardenberg helemaal naar Eindhoven om daar een hotelletje te pakken, zodat we ons de volgende ochtend mooi op tijd konden melden bij HippoCampus.

We werden ontvangen met een kopje thee en konden even kennismaken met onze medecursisten. We begonnen die dag met het beantwoorden van de volgende vragen:
- Wat wil je graag leren deze dag?
- Wat wil je graag achterlaten?

Er zaten zeven mensen rond de tafel die allemaal merkten dat ze op de een of andere manier tekortschoten in hun communicatie met hun paard en die dat graag wilden verbeteren. We kwamen erachter dat we allemaal wel heel veel wilden leren, maar dat was natuurlijk niet haalbaar in één dag. Ulrike zocht daarom voor iedereen een specifiek aandachtspunt uit waarin zij zich wilde verdiepen, naast het algemene gedeelte dat we allemaal doorliepen.

De dag bestond uit een groot deel theorie, afgewisseld met oefeningen waardoor je beter leert begrijpen hoe het voor een paard is om een ruiter te dragen en hoe het voelt om duidelijke hulpen te krijgen. Dit deden we onder andere door stokken te laten balanceren op onze handen en door elkaar te leiden terwijl je alleen contact maakt met je handen. Zo konden wij aanvoelen hoe het voor het paard is om een goed- of juist slechtzittende ruiter op zijn rug te hebben, en er gingen wat lampjes branden bij de deelnemers: “Daarom probeert mijn paard altijd naar binnen te komen!” of “Nu snap ik dat een jong paard vaak probeert harder te lopen als ik dat zelf wil!” Ook was het zeer verhelderend om te ervaren hoe een onzekere ruiter een paard net zo gek kan maken als een ruiter die zonder op het paard te letten zijn eigen zin doordramt.

We hebben erg veel lol gehad, ondanks de regen. Na elke oefening evalueerden we uitgebreid, zodat iedereen voor zichzelf een belangrijk inzicht kon meenemen en we van elkaar konden zien waar de andere cursisten aan werkten qua zit en inwerking op het paard. Om twaalf uur kregen we de gelegenheid om te lunchen in het nabijgelegen dorp. ’s Middags kwam er iemand haar ervaringen delen over de lessen van Ulrike Thiel. Het werd duidelijk dat goed leren “zitten” een moeilijk proces is waarvoor je de nodige oefening en begeleiding nodig hebt. Veel ruiters beseffen niet dat — ook al doet het paard het zware werk — er van de ruiter zelf enorm veel coördinatievermogen wordt geëist. Een balletdanser of turner doet er jaren over om dit te bereiken, terwijl veel ruiters zomaar op een paard stappen en denken dat ze het wel even zo kunnen.

Na het vervolg van het theoretische gedeelte mochten we onze zit in praktijk brengen op een zitbal en op een houten paard. Omdat het op de juiste manier doorzitten op de millimeter nauwkeurig gedaan moet worden, moesten wij dat eerst ‘droog’ oefenen. We moesten gaan zitten met een denkbeeldige ‘Donald Duck-kont’, waarna we dit op het houten paard gingen oefenen. Ulrike controleerde bij iedereen de houding en corrigeerde waar nodig. Elke kleine fout in houding en beweging is niet alleen vervelend voor het paard, maar kan er ook voor zorgen dat je rug verkeerd belast wordt. Heb je de juiste houding onder de knie, dan werkt deze vaak zelfs voor mensen met rug- of nekklachten als een soort fysiotherapie en kunnen zij door correct te rijden beter worden. Het werd duidelijk dat het hier om millimeterwerk gaat.

Eindelijk mochten we na al die voorbereiding op een echt paard rijden! Voordat we de theorie in praktijk mochten brengen, moesten we onszelf eerst opwarmen door zelf een rondje in de bak te rennen. Toen onze spieren warm waren, mocht ik op Jona stappen. Jona is een Fjordmerrie die op een fijne manier beweegt, zodat wij zonder zadel, met een voltigesingel en aan de longeerlijn onze zit konden voelen en door de tips van Ulrike konden verbeteren. Jona reageerde daarbij op elk klein foutje, zodat iedereen aan zijn eigen aandachtspunt kon werken. Door alle theoretische voorbereiding en het oefenen zonder paard kwam iedereen een stuk dichter bij de ideale, onafhankelijke zit. Al met al was het een leuke en leerzame dag, en thuis kunnen we de theorie nog eens rustig nalezen in het boek dat we allemaal hebben meegekregen. Natuurlijk kun je na een eendaagse workshop nog niet meteen perfect zitten, maar je hebt kunnen horen en aanvoelen welke kant je op moet. Je kunt dan met je eigen instructeur verder of ervoor kiezen om een aantal lessen bij Ulrike te volgen om je coördinatie en het samenspel met je paard te verbeteren.

Groetjes, Bianca en Astrid

Mijn ervaring van de lessen bij Ulrike

Ik had mezelf een totaal verkeerde houding aangeleerd doordat ik problemen had met mijn rug. Mijn rug is zwak en de prognose was dat ik waarschijnlijk geen wedstrijden meer kon rijden, want zowel de training als de wedstrijden zouden te belastend zijn voor mijn rug. Mijn verkeerde houding had natuurlijk ook zijn uitwerking op mijn paarden; vooral Ramon kon daardoor niet goed uit zijn beweging komen en verkrampte snel.

Zo ben ik in maart bij Ulrike gekomen voor een houdings- en zitcorrectie. De lessen zijn intensief, maar iedere keer is er weer een stukje verbetering waar je thuis direct mee aan de slag kunt. Je krijgt een beter gevoel en contact met je paard, en ik kan nu door middel van mijn zit ervoor zorgen dat mijn paard ontspant en voorwaarts gaat.

Het is nu nog niet zo dat het allemaal vanzelf gaat; ik moet nog steeds over alles nadenken en mezelf corrigeren. Maar ik merk wel dat er steeds vaker een detail wordt bevestigd. Ik ga ook nadenken over wat er bij mezelf niet goed zit waardoor mijn paard iets niet doet, en als ik dat vervolgens corrigeer, doet hij het wél. Mijn rugklachten zijn sterk verminderd sinds ik de lessen bij Ulrike volg en me aan haar aanwijzingen houd. Mijn paarden lopen meer voorwaarts en staan beter aan de hulpen.

Groetjes Debby, Jonas en Ramon

Het verhaal van Marjolein: Stakend paard door spanningsproblemen van de amazone

Sinds mijn vijfde jaar rijd ik paard. Ik heb een Fjord van 23 jaar oud en een Oldenburger merrie van 7 jaar oud. Na 18 jaar op de Fjord (Fabio) te hebben gereden — niet alleen buiten, maar ook dressuur en wedstrijden — heb ik mijn merrie Dolce Vita gekocht. Drie jaar oud was ze, een heel ander paard dan ik gewend was. Na een aantal jaar kreeg ik grote problemen met haar: steigeren, staken, niets meer willen doen. Ze negeerde me gewoon; het ene moment rende ze, het andere moment stonden we stil en steigerde ze steeds hoger en hoger. Ik werd bang en verstijfde volkomen. Na een zoektocht en allerlei adviezen heb ik haar een aantal maanden teruggebracht naar de vrouw via wie ik haar had gekocht. Zij heeft haar leerlingen onder haar begeleiding op Dolce Vita laten rijden, en alles ging goed. Tja, dan zit het probleem dus bij jezelf. Aan de ene kant gelukkig, want met jezelf kun je tenminste aan de slag.

Zo ben ik bij Ulrike terechtgekomen en heb ik inmiddels negen lessen gehad. Ik ben begonnen op haar Fjord Jona. Zonder zadel, en tijdens de eerste les vroeg Ulrike: “Durf je achterstevoren te gaan zitten?” Achterstevoren? Zo gezegd, zo gedaan, en dat viel reuze mee; ik vond het niet eens zo eng. Mijn ‘stoelzit’ moest veranderen en ik kreeg allerlei oefeningen mee. De tweede les weer zonder zadel op Jona, weer gewerkt aan de stoelzit, en ik bleek in te knikken. Nu had ik zelf wel het gevoel dat ik vaak scheef ging zitten, maar ik kon het niet veranderen. Ulrike heeft me wel tien keer rechtgezet, weer mijn benen losgemaakt en toen weer verder.

Ulrike heeft een filmpje van mij gezien terwijl ik op Dolce Vita reed, en zij zag meteen waar het gedrag van mijn merrie vandaan kwam. Het ontstaat door mijzelf, nu is het ene paard daar natuurlijk gevoeliger voor dan het andere paard. Dolce Vita is daar erg gevoelig in. “Goh,” vroeg Ulrike, “wat is haar afstamming, want ze lijkt erg veel op mijn merrie Nanda.” Ook in gedrag: het ene moment is ze superheet en het andere moment helemaal niet. Een tijdje later heb ik de papieren meegenomen, en wat blijkt? Veel overeenkomsten!

Toen ik voor de vierde les kwam, vroeg Ulrike of ik zelf Jona uit de wei wilde halen. Wat bleek? Ik had per ongeluk Prisca meegenomen. Nou, dan proberen we Prisca! Meteen werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Prisca draaide om en bleef stilstaan. Prissie is ook zo’n paard dat erg sterk op mijn fouten reageert. Erg confronterend, maar heel goed voor mij om te leren. De dingen die ik leer en aflleer — wat is het toch moeilijk! — kan ik thuis met Dolce Vita heel goed toepassen. De ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar dat zal altijd zo blijven. Dolce Vita reageert er erg goed op dat ik minder span, minder mijn benen optrek (stoelzit) en dat ik probeer te blijven rijden.

De achtste les — inmiddels een aantal lessen met zadel achter de rug — kwam ik erg gehaast aan. Te laat, file, iedereen kent het. Nu moet ik hierbij vermelden dat de laatste lessen ontzettend goed gingen: galopperen zonder teugels, zonder beugels (had ik nooit gedacht dat ik dan kon blijven zitten!). Prisca bleef goed doorlopen, hartstikke fijn. En dan je achtste les: niets ging er goed. Prisca draaide, stond stil, ik had een knik in mijn lichaam en ik kreeg het niet voor elkaar. Pas de laatste vijf minuten ging het een beetje.

De negende les begon op het houten paard. Voelen hoe ik mijn benen moet ‘openen’, want dat deed ik niet goed. Mijn probleem is, al vanaf het begin af aan, dat ik de beweging met mijn linkerheup en -been ontwijk. Op het houten paard kreeg ik een goed idee van het juiste gevoel. Vervolgens weer op Prisca. Ik was nog een beetje bang dat het weer fout zou gaan, maar dat was gelukkig niet het geval. Thuisgekomen ben ik meteen op Dolce Vita geklommen, en ik heb super gereden! Na de tiende les gaan we de planning bekijken en ga ik afspreken wanneer ik met Dolce Vita naar Ulrike toe ga. Eerst natuurlijk weer op Prisca of Jona, met beugels en teugels.

Er is mij nog nooit eerder zo verteld wat ik met mijn lijf moet doen terwijl ik op het paard zit. Ik ben heel erg blij dat ik hiermee ben begonnen, en ik heb goede hoop dat ik met Dolce Vita wedstrijden kan gaan rijden.

Marjolein