Na een lange pauze en angst weer terug naar paardrijden

“Het persoonlijke verhaal van Wendy over een gecombineerd zit- en angsttraject.”

Wendy komt uit België. Ze heeft als kind veel ponygereden en had ook lange tijd een eigen paard. Na een ongeluk was ze gestopt met rijden, en hoewel ze daarna nog enkele pogingen had gedaan om het weer op te pakken, kwam de angst telkens terug. Ze merkte dat ze op die momenten plotseling niet meer kon zitten en geen hulpen meer kon geven. Na een workshop ‘zit en houding’ bij HippoCampus is Wendy een individueel traject gestart, waarbij het verbeteren van de rijtechniek wordt gecombineerd met angstbegeleiding.

Omdat Wendy tussen de wekelijkse lessen door geen eigen paard of oefenmogelijkheid heeft, bouwen Ulrike en zij rustig een gedegen basis op. Het doel is dat ze op termijn in de buurt van haar woonplaats kan gaan rijden en tzt ook weer een eigen paard kan aanschaffen.

Het verhaal van Wendy

Ik was heel blij toen ik aan mijn eerste zitsessie bij Ulrike begon. Dankzij de eendaagse zitcursus wist ik nu waar het probleem zat, en daar kon ik samen met Ulrike aan gaan werken. Ik dacht dat ik na tien lessen alweer goed zou kunnen paardrijden, maar na enkele lessen besefte ik dat het toch niet zo vlug zou gaan als ik had verwacht.

Meestal had ik een goed gevoel na een les, maar een enkele keer gebeurde het dat ik teleurgesteld naar huis ging omdat het niet liep zoals ik wilde. Ik was vooral boos op mezelf omdat ik het nog niet kon zoals ik voor ogen had. Ik ben nogal perfectionistisch ingesteld en leg de lat daardoor erg hoog voor mezelf. Ik wil alles altijd direct heel goed doen, en als het dan even niet lukt, is dat een zware teleurstelling. Toen ik aan de tweede sessie begon, dacht ik opnieuw dat ik daarna wel zelfstandig zou kunnen paardrijden... maar wederom had ik het mis.

Wat een enorme voldoening gaf het toen ik voor het eerst weer met de teugels erbij mocht oefenen! Er was een nieuw moment aangebroken, weer een stapje dichter bij het echte rijden. Toen pas besefte ik ook waarom het allemaal zo lang had geduurd voordat de teugels erbij kwamen.

Ik merkte wel dat ik vooruitgang boekte, maar traag. Dat was even wennen: accepteren dat je een leerproces moet doorlopen dat bestaat uit talloze kleine stapjes die nauw op elkaar aansluiten en waar je er geen een van mag overslaan, omdat alles op elkaar voortbouwt.

Soms vind ik het lastig als ik het gevoel even kwijt ben of als mijn been weer omhoog en naar voren schiet zonder dat ik dat wil. Maar ik weet inmiddels dat het goede gevoel ergens in mij zit; soms duurt het even voordat het eruit komt, maar ik kán het. Dat moet ik altijd in mijn achterhoofd houden, vooral wanneer het een keer wat minder gaat.

De laatste keer speelde ik even met de gedachte om dan maar helemaal te stoppen met de pogingen om het paardrijden weer op te pakken. Daarboventing zit ik natuurlijk nog steeds met een angst die misschien wel nooit helemaal zal weggaan, en als het dan even tegenzit, denk ik soms: “Waar ben ik in vredesnaam mee bezig?”

Maar dat gevoel gaat weer over, en inmiddels zit ik weer vol ongeduld te wachten tot ik eïndelijk met het zadel mag rijden! Graag zou ik ook weer op andere paarden het vertrouwen willen krijgen zoals ik dat inmiddels bij Jona heb. Jona geeft me echt een fijn en veilig gevoel zonder angst, en het zou geweldig zijn als ik dat gevoel bij andere paarden ook zou ervaren.

Uiteindelijk was het zover: oefenen met het zadel! Ulrike had al eens laten vallen dat we binnenkort misschien met Resi konden proberen, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat het nu al zover zou zijn, juist op de dag dat het zadel erbij kwam. Tja, ik stemde toe met een klein hartje, omdat ik op dat moment nog behoorlijk wat angst voelde... maar ik dacht bij mezelf: ‘Ulrike weet wat ze doet’, en dat gaf me het nodige vertrouwen.

Na de eerste longeerles op Resi voelde ik me fantastisch. Ik dúrfde het gewoon! Resi gaf me een goed gevoel en ik vertrouwde haar direct. Resi is een ontzettend fijn en lief paard. Inmiddels heb ik al drie keer op haar gereden, en het gaat beter en beter. Ik ben zo blij dat Ulrike deze beslissing voor mij heeft genomen, want anders had ik die stap zelf nog niet durven zetten en was ik blijven zitten met die grote angst, die nu stukje bij beetje lijkt te verdwijnen...

Ondertussen les ik al bijna tien maanden bij Ulrike. De laatste weken heb ik vooral op Resi gereden, en dat gaat soms echt heel erg goed. Soms voelt het zàlig aan, alsof je één wordt met het paard. Ook mijn zit wordt steeds beter; af en toe glipt het juiste gevoel even weg, maar het lukt me al sneller om het weer terug te halen.

Dankzij mijn lessen bij Ulrike heb ik bovendien de moed weer teruggevonden om te gaan rijden op het paard waarop mijn angst aan het begin van het jaar is ontstaan. Het was zo heftig dat ik meer dan een half jaar niet meer op haar heb durven rijden, maar nu lukt het weer. Soms heb ik echt een fantastisch gevoel als ik met haar rijd! Had nooit durven dromen dat dit nog zou gebeuren!