Theo, een “enthousiaste vijftigplusser” over zijn lessen

“Paardrijden is een sport waarin je ook op gevorderde leeftijd nog prachtige vorderingen kunt maken.”

Paardrijden is gelukkig een sport die je ook op gevorderde leeftijd kunt uitoefenen en waarin je op latere leeftijd nog volop vorderingen kunt maken. Ulrike begeleidt diverse ruiters “op leeftijd”, variërend in leeftijd tussen de 50 en 75 jaar.

Aan het woord: Dr. Ulrike Thiel

“Toen Theo mij voor het eerst opbelde om een afspraak te maken, moesten wij beiden heel hard lachen, want hij vroeg mij: ‘Voordat wij verder praten, moet ik je wel even zeggen dat ik al boven de 50 jaar oud ben. Heeft dat dan nog wel nut?’ Ik heb gezegd: ‘Als je denkt dat je boven de 50 jaar niets meer kunt leren of verbeteren, dan kun je meteen in de kist gaan liggen en hem dichtspijkeren...’

Want paardrijden is een van de weinige sporten waarin je ook op hogere leeftijd goede prestaties kunt leveren, omdat kracht en andere leeftijdsafhankelijke factoren een minder grote rol spelen dan coördinatie, attitude, kennisbegrip en motivatie. Indien iemand zijn lenigheid op peil houdt, is paardrijden — met name de dressuur — een sport waarmee je op latere leeftijd nog prima kunt beginnen en waarin je ook dan nog mooie vorderingen kunt maken.

Ik heb in de laatste jaren regelmatig mensen boven de 40 geholpen om te starten of te herstarten met paardrijden, en heb tegenwoordig zelfs een zeer enthousiaste leerling van boven de 70 jaar, die inmiddels meer dan drie jaar lest en er enorm van geniet om met de klassieke zit en de klassieke hulpengeving steeds meer gevoel voor het paard te ontwikkelen en grote vooruitgang boekt.

Ook bij Theo is dat zo. Hij heeft al een langere ruitercarrière achter de rug en is nog zeer goed in staat om zijn lichaamsschema te verbeteren en oude gewoontes door een betere zit en coördinatie te vervangen.”

Het verhaal van Theo van Campen

“Zou het werkelijk iets voor mij zijn? Ben ik niet te oud om anders te gaan zitten en te gaan rijden?”

Uit nieuwsgierigheid heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb me zo’n anderhalf jaar geleden voor een lesje gemeld. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel even wennen was, maar na even doorzetten bleven de resultaten niet uit. Onderweg naar huis had ik dat heerlijke, losse gevoel in mijn benen.

Mijn partner moest lachen zodra ik weer thuis op mijn paard zat en aan mij vroeg: “Waar ben je nu in vredesnaam mee bezig?”

Ja, want dat is het grote voordeel: na de les van Ulrike vertrek je met huiswerk dat verpakt is in mooie beeldspraak. Zo kan ik thuis uitleggen dat ik een indiaan of een skivlieger imiteer, en waarom ik dat doe.

Die bewustwording helpt mij enorm verder en laat mij inzien dat het allemaal nog veel beter kan — en dat op mijn leeftijd!

Theo van Campen (een enthousiaste vijftigplusser)
Dalfsen