Equitherapietraject bij dreigende burnout

“Verslag van de sessies met Ulrike en Resi ”

27 mei

Dit is mijn eerste sessie met Resi: Resi vind ik een mooi paard, ze stapt flink door. Het is prettig om met haar samen te lopen.
Ik raak ontroerd als ik op Resi zit en ervaar hoe leuk ik dat vind: “Ik hoef er niets voor te doen.”
Plotseling staat Resi stil — ik had net gedacht: vindt ze het wel leuk? Daar reageert ze op. Wat is het wonderlijk om mee te maken.
Resi draagt me: dat is een mooie gewaarwording, een diepe bewustwording.
Ulrike laat me voelen wat het effect is van twee zithoudingen: meeschommelend (geeft een gevoel van opgaan in de ruimte, niet aanwezig zijn) en rechtop zittend (aanwezig, stevig).
Na afloop voel ik me dromerig en heb een prettig, actief gevoel in mijn lijf.
Ik heb deze sessie veel meegemaakt, en Ulrike was daar om er woorden aan te geven, stelde vragen en maakte mij attent op wat er gebeurde.

3 juni

Samen met Resi lopen: dat voelde al een stuk vertrouwder dan de vorige keer.
Op Resi ging ik direct rechtop zitten, dat wilde ik graag. Ulrike: “Dat wil je graag, hoe voelt dat?”
Ik wil het graag leren: “aanwezig zijn”.
Welke stem zegt dat?
Ik raakte erg in de war en geëmotioneerd. Daarmee hebben we een oefening gedaan met het creëren van “steun in de rug”, een klein stukje van de ideale vader. Ik kan het niet precies beschrijven, maar met mijn aantekeningen haal ik het gevoel zo weer terug.
Na afloop was ik Resi erg dankbaar; ik kon haar wel zoenen!

10 juni

Vandaag wilde ik graag ervaren wat ik op foto’s had gezien: achterstevoren liggen op het paard.
Eerst ging ik me krampachtig vasthouden, maar daarna kon ik me ontspannen laten dragen.
Met mijn ogen dicht meebewegen, dat voelde fantastisch: zo zacht, sterk en stevig gedragen worden.
Afscheid nemen van Resi na zo’n intens moment: hoe doe je dat?, vroeg Ulrike. Dat vind ik best moeilijk. Ik heb samen met Resi nog een ronde gelopen, dat voelde wel goed.

17 juni

Thema: mijn verdriet dat als een zwarte berg boven op me zit.
Ulrike: geef dat gevoel een stem, maak er een persoon van. “De persoon wijst naar me met een beschuldigende vinger: daar heb je haar weer… Ik wil ervan wegrennen.”
Steun creëren: iemand die deze persoon terechtwijst. Dat hielp en gaf opluchting en ruimte.
Maar het was nog niet voldoende; ik heb steeds het gevoel dat ik vastgehouden wil worden.
Hoe oud ben je dan? Vier à vijf jaar. Resi kan me niet vasthouden, én ik ben geen vier jaar meer!
Wat kan Resi wél? Mij dragen, en dat deed ze ook. Ik kon dat diep in mijn lijf voelen.

23 juni

Geen thema; ik voel me moe en down. Ik zou gewoon weer willen weten wat plezier is en hoe ik kan genieten. Ik voel continu spanning.
Ulrike: Kun je de spanning een stem geven?
De stem zegt: “Schiet op.” De steunfiguur hoeft niks te zeggen, maar er alleen te ZIJN.
Dat gebeurde, en ik kon dat voelen.
Ik kreeg een gevoel van kracht; ik wilde draven met Resi! Ulrike legde uit hoe ik moest zitten, en het lukte. Eventjes… toen begon ik weg te schuiven. Ulrike vroeg of ik wilde stoppen met draven, maar koppig zei ik: “Doorgaan.” Uiteindelijk moest ik wel stoppen, anders zou ik eraf vallen. Ulrike beschreef droog wat er gebeurde: “…niet om hulp vragen, doorgaan…”
Daarna rustig gestapt met Resi. Ik wilde haar alleen maar voelen en ontspannen, de spanning van me af laten glijden. Resi begon te snuiven en te proesten met haar hoofd naar beneden.

1 juli

Vorige week had ik Ulrike een mail gestuurd met het verzoek om een pauze in te lassen. Iedere keer kom ik zoveel emoties tegen in de sessies. Ulrike wilde dit eerst met me bespreken, en ik realiseer me dat ik pijn en emoties uit de weg wilde gaan, en dat het juist belangrijk is om door te gaan. Ulrike: de verzuring van de spieren hoort erbij.
Ik begin Resi steeds liever en bijzonderder te vinden, in de zin dat het steeds sterker tot me doordringt hoe gevoelig zo’n groot, machtig dier is.
Vandaag stappen met Resi: vanaf haar rug ziet de wereld er anders uit, je beleeft meer dingen tegelijk. Ik vind de beweging en het schommelen iedere keer weer heel prettig; het emotioneert mij.
We hebben gesproken over dat schommelen, het ervaren vanuit je bekken, het rechtop zitten en het gevoel van er “zijn”. Ulrike refereerde aan het ‘te weinig vastgehouden zijn als kind’, en dat dit gedragen worden door Resi een nieuwe blauwdruk kan geven. Ja, zo ervaar ik het ook; het geeft mij iets, het opent iedere keer weer iets in mij.
Ik kon voelen dat Resi op verschillende manieren loopt, alsof ze mijn innerlijke bewegingen spiegelt. Een intense ervaring.

8 juli

Ik ging heel moe naar Soerendonk. Vandaag diende het onderwerp “moeder” zich aan: de afstand tot mijn moeder, nu en altijd al. Resi was weer lief en aandachtig, ondanks de vliegen.
Moeder, de moeder die er niet voor mij was, en het verdriet daarover dat altijd in mij meedraag.
Er verscheen een steunfiguur achter mij op Resi: een wijze vrouw met magische krachten.
Zij zegt dat ik er niets aan kon doen. Ik ben een klein kind van vier jaar en huil.
Resi draagt mij. Resi had mij ook willen dragen als ze er toen al geweest was.
Het doet me glimlachen: het heerlijke gevoel om door Resi gedragen te worden.

15 juli

Eerst even met Ulrike gepraat over hoe ik me voel (ik ben op 12 juli gestopt met werken): uitersten, van totale ontspanning tot me ellendig voelen.
Samen lopen in de bak met Resi: het lukte me absoluut niet om in cadans te komen met Resi. Ik kon geen contact maken, deed mijn best, en binnen tien seconden was ik het weer kwijt.
Daarna op Resi: mijn lijf werd alleen maar door elkaar geschud, ik voelde me ellendig. Alles rammelde in en aan mij. Oefeningen gedaan om contact te maken met mijn centrum, maar niks werkte.
Ulrike liet Resi stilstaan, en ik mocht op haar hals gaan liggen — dat was heerlijk: helemaal niets hoeven doen en alleen maar gedragen worden. Ik voelde Resi’s ademhaling; het was alsof ik in haar wegzonk. Het was heel ontroerend en diep.
Na afloop, met thee in de keuken, voelde ik rust en warmte in mijn hele lichaam, een gevoel van eenheid.
Achteraf gezien is deze sessie een soort doorbraak geweest; daarna had ik veel meer rust in me. Dit geeft me de mogelijkheid om beter te voelen en te kijken.

22 juli

Ik stond heel gedeprimeerd op; pas in de trein kon ik weer contact maken met het positieve gevoel waarmee ik de vorige keer was weggegaan. Ik wilde vandaag aan ‘balans’ werken: hoe ik in balans kan blijven en contact kan houden en zoeken met dat innerlijke gevoel van heelheid.
Balans zetelt in je buik; ik heb geprobeerd dat gevoel te zoeken, mijn “bodem” te voelen en daardoor goed op Resi te zitten. Ik kon redelijk goed voelen en focussen.

29 juli

Ik voel me rustig en maak gemakkelijk contact met Resi. Resi aan de longe: stap, draf en galop. Staan kijken naar haar: wat loopt ze daar mooi, rustig en toch vol energie.
Op Resi: ik kan goed zitten, rustig en in balans. Ik voel goed het verschil als ik rechtop zit of inzak. Zo goed voelen is fijn en niet-fijn tegelijk: onmiddellijk komt de vraag op: “En wie ben jij dan wel, wat denk je wel, wat heb jij te bieden?”
Ulrike vraagt wat ik als afsluiting van de tien sessies zou willen. Ik wil graag nog eens achterstevoren op haar liggen. Het was even zoeken naar de balans tussen Resi en mij, en toen was het heerlijk. Achteraf besefte ik pas dat ik heel diep in mijn beleving ben geweest, terug naar een punt dat ik heel klein was. Ik maakte een soort tevredenheidsgeluidjes.
Het was een prachtige afsluiting. De nacht erna kwam het weer boven in een slaap-waaktoestand: het intense genoegen om zo gedragen te worden door Resi, haar warmte en geur, haar zachte vacht en haar sterke lijf.

Evaluatie

Ik heb met en door Resi en Ulrike (of andersom!) heel direct allerlei gevoelens écht ervaren, beleefd en gevoeld. Resi is aanwezig, Resi raakt me aan, geeft en draagt. Gevoelens heb ik hierdoor dieper beleefd, ze zijn concreter geworden, en dat heeft mij enorm veel helderheid gegeven. Ulrike is uiteraard degene die dit alles begeleidt en stuurt. Het is overduidelijk dat de samenwerking tussen Ulrike en Resi één geheel vormt. Het hele proces van deze tien sessies is voor mij een kostbaar geschenk.