Studenten opleiding Equitherapie over hun proces

“Persoonlijke verslagen en praktijkervaringen van cursisten tijdens hun opleiding.”

Te ervaren wat je van partner paard kunt leren over het dier en over jezelf

Ik kan terugkijken op een heel inspirerend en spannend jaar. Het praktijkproject was hierin zeker een hoogtepunt. Wat de cliënten in de therapie beleven, maken wij tijdens de opleiding ook op de een of andere manier mee: op ontdekkingstocht gaan naar eigen kunnen en kunde, door vallen en opstaan de eigen grenzen beleven en verleggen, trots zijn op wat je presteert, en gekwetst en gefrustreerd zijn door dingen die misgaan. En last but not least: ervaren hoe je paarden op een geheel nieuwe manier tegemoet kunt treden, ervaren wat je van partner paard kunt leren over het dier en over jezelf, en je laten ontroeren door de opnieuw ontdekte aard van het paard.

T.P., 1e jaar opleidingsseizoen 2004/2005

Ik had nooit gedacht dat het volgen van een opleiding zoveel meer kon zijn dan alleen kennis en vaardigheden verwerven

Omdat ik in mijn werk als psycholoog vaak tegen het feit aanliep dat sommige cliënten niet gebaat zijn bij praten alleen — ik kreeg ze niet echt in beweging — en ik zelf heb ervaren wat paarden voor een mens kunnen betekenen, leek de opleiding tot equitherapeut mij op het lijf geschreven. Wat een unieke manier om mijn passie met mijn werk te combineren! Vol goede moed en met een geweldig gevoel begon ik in oktober 2004 aan de opleiding. Hoewel het soms moeilijk bleek te zijn om mijn drukke schema te combineren met het leren en volgen van de modules, stak ik er veel tijd en energie in. Er ging een wereld voor mij open en ik kon niet geloven dat er zoveel met een mens kan gebeuren door op een gestructureerde en goed begeleide manier met paarden om te gaan. Door de oefeningen die we tijdens de openingsweekenden deden zelf te ervaren, ben ik veel over mezelf te weten gekomen: hoe ik met mijn gevoel omga, wanneer en waar ik spanning ervaar, maar ook hoe ik zelf in mijn werk sta en in relatie tot mijn paarden sta. Ik ben mijn paarden dan ook met heel andere ogen gaan bekijken en geniet elke dag intens van hen. Ook ben ik zekerder geworden in mijn werk, heb ik geleerd rustiger te zijn en anders met kritiek en conflicten om te gaan, en zit ik over het algemeen beter in mijn vel. Ook toen de spanningen in mijn privéleven en werk hoog waren opgelopen, waren het de paarden, mijn medecursisten en mijn lerares die me erdoorheen hielpen en me sterker maakten. Ik ben dan ook erg blij met mijn keuze om equitherapeut te worden.

A.J.H., 1e jaar opleidingsseizoen 2004/2005

Het praktijkproject van dit jaar heeft dit allemaal bevestigd

Ik doe dit werk heel graag en vind het een fijne gedachte dat elke cliënt mij iets kan bijleren. Elise is hier dit jaar helemaal in geslaagd. Haar probleem was mijn valkuil — wat een uitdaging, toch? Ons proces verliep regelmatig parallel, wat soms wel akelig was, maar haar evolutie wist mij ook te motiveren. Het bevestigde mijn inzet en gaf me het gevoel dat ik op de goede weg ben. Ondanks de omstandigheden voel ik me sterk genoeg om dit werk met heel mijn hart te doen. Ik sta er meer dan ooit voor open om nieuwe dingen te leren en kijk met een gezonde nieuwsgierigheid uit naar wat volgende cliënten mij kunnen bijbrengen.

2e jaar, 

Praktijkproject Opleiding Equitherapie – Inleiding

“Wij zijn geen wereldverbeteraars, maar mensen die proberen het aangenamer en draaglijker te maken door een stuk plezier, vertrouwen en veiligheid te geven met het paard via al zijn positieve aspecten.”

Het praktijkproject was zeer leerzaam. Het liep allemaal een stuk vlotter dan vorig jaar, en het tweede jaar equitherapie is erg snel gegaan. Het wordt dan ook hoog tijd om mijn stoute schoenen aan te trekken en België eens goed te gaan verkennen. Vanuit verschillende hoeken hoor je steeds meer dat mensen therapie geven met paarden, toch ziet men het nog te vaak als ‘een kind met een handicap op een paard’ en dat is het niet. Ik zal mijn werkwijze nog vaak moeten uitleggen en regelmatig tegen wat frustratie aanlopen!

Kortom, de basismozaïeken hangen goed aan elkaar; nu is het tijd om hierop verder te bouwen. Ik ben zeer tevreden dat ik de opleiding van mijn dromen heb gevolgd. Nu is het tijd voor een volgende stap: een vestiging zien te vinden vanwaar ik al mijn dromen kan opstarten.

Met paarden werken is voor mij al een heel groot feest, maar daarbij ook nog kinderen gelukkig maken of gewoon kunnen helpen door een samenwerkingsovereenkomst met het paard aan te gaan! Dat maakt het voor mij helemaal geweldig. Toch moeten we in ons achterhoofd houden: “Wij zijn geen wereldverbeteraars, maar mensen die proberen het aangenamer en draaglijker te maken door een stuk plezier, vertrouwen en veiligheid te geven met het paard via al zijn positieve aspecten.”

Bedankt voor alles wat ik gedurende die twee jaar heb meegekregen en alvast bedankt voor al wat nog komen zal!
E.C., 2e jaar opleidingsseizoen 2004/2005

Persoonlijke ontwikkeling

Wat een verschil met vorig jaar! Natuurlijk blijft het spannend, maar je staat met zoveel meer bagage. Mijn eigen zelfvertrouwen heeft een enorme groei doorgemaakt. Niet alleen in de therapiesessies, maar juist ook in mijn eigen privésituatie. Het schip vaart weer en zit eindelijk op de koers die ik altijd al zo graag wilde!

Ook heel fascinerend is het feit dat juist wanneer dingen ‘fout’ lopen, waardevolle informatie zichtbaar wordt over jezelf, het paard en de cliënten.

De ervaring om dit jaar met mijn andere pony te werken was heel spannend, maar op alle vlakken — op de een of andere manier — heel intens en dynamisch. Ik heb het idee dat er dit jaar in de therapie veel meer gebeurd is.

Wat wil ik hiermee doen? Het spreekt voor zichzelf dat je jezelf moet blijven ontwikkelen: het rijden, literatuur lezen, contact onderhouden met collega's, etc. Nieuwsgierig en in beweging blijven!

Naar de toekomst toe heb ik straks mijn eigen centrum voor equitherapie. Ik kijk er echt naar uit om daar te gaan werken en je eigen infrastructuur te creëren in functie van de therapie. Oef... Wie had dat twee jaar geleden bedacht?!!!!

2e jaar, pedagoge, opleidingsseizoen 2004/2005

2e-jaars studente 

Wat heb ik geleerd uit dit project? Ik heb leren meegaan in de behoefte van de cliënt. Bij Moos was er geen andere mogelijkheid, aangezien hij zijn behoeften toch wel opzocht (ook al probeerde ik dat tegen te houden...). Daarnaast heb ik geleerd in het hier en nu te blijven werken. In mijn vorige praktijkproject spookten er continu belemmerende gedachten door mijn hoofd, waardoor ik niet tot actie overging, maar bleef hangen in passiviteit.

Wat beschouw ik als mijn aandachtspunten? Dat ik niet bang hoef te zijn om het niet te weten. Vorig jaar heeft mij dit behoorlijk gestoord; ik ging ervan uit dat ik het allemaal al moest weten en ging er daarbij ten onrechte vanuit dat de cliënt zelf niet zou weten wat goed voor hem was.

In dit praktijkproject heb ik samengewerkt met Moos en Nikki. Moos dwong mij in het hier en nu te blijven — een valkuil die mij vorig jaar bijna de kop koste. Nikki gaf mij door haar rustige en geduldige houding weer het vertrouwen om als equitherapeut aan de slag te gaan. Dankzij intensieve begeleiding heb ik nu het gevoel dat dit praktijkproject daadwerkelijk een weerspiegeling is van het proces dat Moos, Nikki en ik hebben doorgemaakt. Ik kijk nu al uit naar het volgende project!

2e jaars studente

Het eerste praktijkproject voelde als verkennend en onwennig. Tijdens dit tweede project kwam dit gevoel aanvankelijk weer terug. Door het vele oefenen, de supervisie- en intervisiebijeenkomsten en het ‘zelfervaren’ tijdens de opleidingsdagen leerde ik echter het onderscheid te ervaren tussen professionele onzekerheid en persoonlijke onzekerheid. Mijn persoonlijke onzekerheid over het voldoen aan de eisen van deze vorm van therapie voor cliënt en paard is weggeëbd. Ik heb mijn professionele onzekerheid weten te ondervangen door gebruik te maken van de criteria die door de opleiding zijn aangereikt om te toetsen of ik met dit specifieke paard de cliënt met zijn of haar hulpvraag op een gestructureerde wijze een proces kan aanbieden en begeleiden.

Ik ben me ervan bewust dat werken met het paard als partner voor een extra dimensie zorgt in de therapie vanwege de eerlijke en open communicatie en het bewegingsaanbod. Ik sta nog maar aan het begin van het exploreren van de mogelijkheden van deze therapievorm, en ik zal nog vele valkuilen en uitdagingen tegenkomen. Het is dan ook mijn wens om veel te blijven oefenen met collega's.

Wat heb ik geleerd uit dit project?
Het is genieten om op deze bijzondere manier met een medemens met een hulpvraag en een bijzondere co-therapeut te werken. Ook tijdens dit project gunde ik mezelf dat vaak onvoldoende en was ik te veel bezig met presteren. Er is een duidelijk parallel proces met de cliënt, die ook de lat hoog legt en haast irreële verwachtingen koestert. Deze kunnen alleen maar tegenvallen en mij een enorm gevoel van falen en onzekerheid opleveren. Als ik zelf rust en ruimte ervaar om te kunnen zijn wie ik ben als mens en als therapeute, kan ik ook de ander open en warm ontmoeten en nieuwsgierig aanwezig blijven.

De waarde van een goed opgeleid paard is groot. Het is geen status quo, en het blijven oefenen met intervisiepartners en verschillende paarden is nodig om gedurende het hele project goede gangen te kunnen aanbieden en het voor het therapiepaard ook leuk te houden. Justin was een stabiele factor in het geheel; op het moment dat ik wegschoot in mijn hoofd, bleef hij duidelijk en kalm aangeven wat er bij de cliënt gebeurde. Wat een kanjer!

Psychotherapeute, 1e jaars

Na een opleiding binnen de ervaringsgerichte therapie ben ik met deze bagage aan het werk gegaan als therapeut voor volwassenen. Na enige tijd kreeg ik het gevoel toch iets meer — anders — actievers te willen aanbieden aan de cliënten. Eerst ben ik op zoek gegaan binnen de oplossingsgerichte stroming van de therapie, maar al gauw bleek dat dit te veel de tegenpool was van mijn ervaringsgerichte opleiding.

Mijn passie voor paarden en het feit dat ik er reeds 20 jaar actief mee bezig ben, brachten mij bij de opleiding tot equitherapeut. Het lichaamsgerichte dat je door middel van het paard kunt aanbieden, en het voordeel van het kunnen werken met een co-therapeut die veel meer lichaamssignalen opvangt dan jij als therapeut, spraken mij enorm aan.

Na het starten van de opleiding bleek al snel dat het niet niks zou worden: paarden herscholen, jezelf in je manier van werken met paarden herscholen, longeren goed onder de knie krijgen, Duitse teksten lezen, supervisie voorbereiden, examens afleggen, praktijkprojecten inleveren... En dit was nog maar het eerste jaar.

Toch ben ik gedurende het jaar, door de supervisie en dit praktijkproject, er meer en meer van overtuigd geraakt dat het werken met het paard als co-therapeut, zoals dit door Ulrike wordt geleerd, een enorme meerwaarde is voor de therapie. Het kunnen aanschouwen van de impact die deze prachtige dieren hebben op ons als mens, en het ervaren van de verschillende oefeningen en hun lichamelijke en psychische effecten, maken dat de uren werk die je erin stopt dubbel en dwars worden beloond.

Wat heb ik geleerd uit mijn praktijkproject?

Als therapeut: Dat mijn proces als therapeut op lichaamsgericht gebied in zijn kinderschoenen staat! Het meer leren aanbieden van lichaamsgerichte oefeningen en het gebruikmaken van beweging zijn aspecten waarin ik mij verder moet verdiepen. Het samenwerken met een co-therapeut, waardoor je meer moet gaan kijken naar dynamische processen in plaats van te focussen op blokkades, is een belangrijk leerpunt. Ik heb ook geleerd dat een goede structuur geen belemmering is, maar juist veiligheid biedt. Voor mezelf werd het naarmate de sessies vorderden een aangename houvast, en bij mijn cliënt leek ik hetzelfde te merken.

Met betrekking tot mijn omgang met paarden: Al jaar en dag ga ik met paarden om, en hoe zeer ik er ook van geniet, soms wordt het een vanzelfsprekendheid. Het zien van de impact die Olande op S. heeft gehad gedurende de tien sessies was een prachtige ervaring. Het heeft mij dichter gebracht bij wat deze prachtige dieren voor ons betekenen: de bevestiging om ze te behandelen met respect en naar ze te luisteren, en om te kijken naar mezelf en mijn instructies wanneer ze niet reageren op datgene wat ik dacht te hebben gevraagd.

Als persoon: Ik kan enkel congruent zijn als ik ook stilsta bij datgene wat dit praktijkproject aan mijn persoonlijke proces heeft bijgedragen. Wel kan ik meegeven dat ik me bewuster ben geworden van wat ik met mijn beweging en lichaamstaal communiceer. Last but not least heb ik geleerd dat er nog heel veel te leren valt!

Tweedejaarsstudente sociaal-pedagogische hulpverlening

“Beweging helpt je vooruit!”

Als een kind leert lopen, zie je het zoeken naar zijn evenwicht: het leren kennen van het eigen lichaam en het kunnen inspelen op de omgeving, de structuur en de beweging. Op momenten dat het prima lukt, zie je ze denken: ‘Ah, zo moet het!’ Maar bij obstakels en afleiding grijpt het kind vaak weer terug naar de oude, vertrouwde kruipbeweging.

Zo voelt mijn proces van het leren lopen als equitherapeut! Het zoeken naar mijn evenwicht in relatie en beweging, en oog hebben voor het feit dat ik tijdens de equitherapie niet mag terugvallen in mijn vertrouwde gesprekstherapie.

De drie belangrijkste aandachtspunten:

• De beweging en het paard beter integreren in de therapie.
• Duidelijkere commando’s geven en steviger in mijn schoenen staan.
• Meer tijd nemen om O. op te warmen en soepel te maken.

2e jaar 2008, groepsleidster

Het praktijkproject was een spannend project. Ik wilde heel graag laten zien dat ik in de afgelopen periode iets heb gedaan met het geleerde en dat de extra opdracht van vorig jaar zijn vruchten heeft afgeworpen. Door puntsgewijs de instructies uit de lesmap te volgen en nauw samen te werken met de behandelaars van mijn cliënt, heb ik een gefundeerde basis kunnen vormen voor de sessies die we hebben gedaan. Samen met Argos heb ik een team gevormd waardoor we feilloos konden inspelen op de behoeften van de cliënt. Argos gaf telkens duidelijke signalen aan mij af wanneer hij het ergens niet mee eens was; hij wordt dan erg onrustig in zijn hoofdbeweging en zwiept met zijn staart. Hij paste zich feilloos aan de behoeften van D. aan: hij ging net wat harder stappen als hij vond dat er wat actie in mocht komen, of voelde dat D. zich niet fit voelde en ging dan juist langzamer stappen zodat ze goed bij hem kon blijven. Ik ben hem zeer dankbaar voor de fijne samenwerking en hoop dat ik hem hiermee niet te kort heb gedaan.

Klinisch psychologe, 2e jaars 2009

Equitherapie, inmiddels een begrip geworden — zowel professioneel als privé. Geen eenvoudig begrip, en geen vak dat ik uitsluitend uit een boek zou kunnen leren. Om deze specialisatie naar behoren uit te kunnen voeren, moet je het hebben doorleefd; je moet het letterlijk en figuurlijk aan den lijve hebben ondervonden om het vervolgens een bewuste plek te geven in je leven.

Ik ben aan de opleiding equitherapie begonnen vanuit de wens om het hulpverlenerschap te combineren met mijn grote passie voor paarden. Een helder beeld van hoe dat er precies uit zou zien, had ik nog niet, maar ik wist dat het goed voelde om deze kant op te gaan.

Na twee jaar opleiding heb ik een veel beter beeld van equitherapie gekregen en ben ik gestart met het ontwikkelen van een eigen visie op mezelf als equitherapeute. Tegelijkertijd groei ik ook als psychologe én als mens. De innerlijke driehoek van equitherapeute, psycholoog en mens is aan het ontstaan, maar er is nog veel werk aan de winkel. Net als de therapeutische driehoek in de equitherapie heeft ook mijn innerlijke driehoek randvoorwaarden, veiligheid en supervisie nodig om in tijden van balans (en vooral disbalans) weer in evenwicht te komen.

Na deze opleiding heb ik een nieuwe vorm van liefde en respect voor paarden ontwikkeld, een frisse en kritische blik op het welzijn van paard en mens gekregen, en ben ik vanuit mijn hoofd meer in mijn lijf gaan zitten. Dat wil ik heel graag, samen met mijn nieuw verworven co-therapeut, aan cliënten meegeven.

2e jaars studente sociaal-pedagogische hulpverlening, 2009 – “Stil zijn in mijn hoofd is fijn”

Dit jaar heeft het werken aan mijn praktijkproject een andere rol in mijn leven gehad dan het jaar ervoor. Vorig jaar was het allemaal nog erg nieuw en spannend, en wilde ik het vooral heel perfect doen. Dit jaar stond mijn praktijkproject meer in het teken van experimenteren: experimenteren met een pittige cliënt, en experimenteren met hoe het zou voelen om de teugels wat meer te vieren en los te laten.

Dat experimenteren in mijn praktijkproject stond ergens ook wel symbool voor wat er het afgelopen jaar in mijn privéleven is gebeurd. Eerst was er het voortdurende moeten voldoen aan de talloze verwachtingen — de perfecte moeder willen zijn, op het werk alles perfect willen regelen, etc. Naarmate het afgelopen jaar vorderde, heb ik ook hierin steeds meer los kunnen laten: mezelf erbij neer kunnen leggen dat ik niet altijd aan alle verwachtingen hoef te voldoen, dat ik niet altijd de perfecte moeder hoef te zijn, dat het goed is om op tijd mijn grenzen aan te geven, en dat ik daar niet op wordt afgerekend.

1e jaars studente Equitherapie / Psychologe, 2009

In 2005 raakte ik voor het eerst bekend met equitherapie. Toen ik aan de opleiding psychologie begon, wist ik al dat deze studie voor mij slechts een basis zou vormen voor wat ik later echt wilde gaan doen.

Hoe meer ik over equitherapie las, des te enthousiaster ik werd. Ik wist zeker dat er niets anders zou zijn dat beter bij mij zou passen dan deze vorm van therapie. Al sinds mijn jonge kinderjaren lag mijn hart bij de paarden; mijn verzorgpaarden waren mijn passie, steun en uitlaatklep, en al mijn tijd en geld gingen jarenlang naar mijn paardjes.

Omdat ik eerst zeker wilde zijn dat ik geen vertekend beeld had van de equitherapie, meldde ik me aan voor de kennismakingsworkshop van juni 2005. Deze workshop bevestigde mijn gevoelens en mijn enthousiasme steeg nog verder. Wel zag ik in dat ik nog veel moest leren en oefenen voordat ik klaar zou zijn om aan de opleiding te beginnen. Ik meldde me meteen aan voor paardrijlessen en nam regelmatig privélessen. Daarnaast werkte ik hard naast mijn studie en in alle vakanties om geld te sparen voor de opleiding. Ik was vastberaden om dit pad te volgen.

Toen ik eindelijk mijn master had afgerond, was het plan om in één jaar tijd alle extra modules, de EHBO-cursus en de voltige-instructrice-opleiding te volgen. Echter, ik werd zwanger van mijn dochter, had meer dan genoeg aan de zwangerschap en kon uiteindelijk alleen een aantal workshops afronden; de overige cursussen moesten daardoor even op zich laten wachten.

In 2008 wilde ik niet langer wachten. Voordat onze dochter leerplichtig wordt, willen we (mijn vriend, ik en onze dochter) naar Noorwegen verhuizen. Tegen die tijd wil ik de opleiding tot equitherapeut hebben afgerond, omdat ik in het hoge noorden mijn carrière als equitherapeut wil starten. Om genoeg tijd te hebben voor eventuele uitloop, vond ik het hoog tijd om aan de opleiding te beginnen.

Het doorlopen van het eerste studiejaar en dit project is een hele reis geweest. In het begin leek het alsof mijn hoofd alleen maar voller stroomde zonder dat ik al die informatie in de juiste verhoudingen kon plaatsen. In principe begreep ik de theorie wel — het klinkt allemaal heel logisch wanneer een ander het vertelt — maar hoe je al die kennis in de praktijk moest toepassen en hoe alles in elkaar zou moeten passen, kon ik aanvankelijk niet bevatten. Eigenlijk werden de zaken me pas echt duidelijk toen ik aan het project ben begonnen. Tot aan het einde van het project heb ik elke week nieuwe dingen bijgeleerd. Vaak dacht ik achteraf: ‘Waarom heb ik het zo gedaan, ik heb toch geleerd dat het anders moest...?’ Maar ik ben er zeker van dat ik juist door het te doen en te ervaren de puzzelstukjes op hun plek heb kunnen leggen. Mijn puzzel is nog niet compleet, maar de randjes zijn gelegd. Ik verheug me nu al op het volgende project!