Stakend paard door spanningsproblemen van de amazone

“Het ervaringsverhaal van Marjolein over de weg naar ontspanning en harmonie.”

Sinds mijn vijfde jaar rijd ik paard. Ik heb een Fjord van 23 jaar oud en een Oldenburger merrie van 7 jaar oud. Na 18 jaar op de Fjord (Fabio) te hebben gereden — niet alleen buiten, maar ook dressuur en wedstrijden — heb ik mijn merrie Dolce Vita gekocht. Drie jaar oud was ze, een heel ander paard dan ik gewend was. Na een aantal jaar kreeg ik grote problemen met haar. Steigeren, staken, niets meer willen doen. Ze negeerde me gewoon; het ene moment rende ze, het andere moment stonden we stil en steigerde ze steeds hoger en hoger. Ik werd bang en verstijfde volkomen. Na een zoektocht en allerlei adviezen heb ik haar een aantal maanden teruggebracht naar de vrouw via wie ik haar had gekocht. Zij heeft haar leerlingen onder haar begeleiding op Dolce Vita laten rijden, en alles ging goed. Tja, dan zit het probleem dus bij jezelf. Aan de ene kant gelukkig, want met jezelf kun je aan de slag.

Zo ben ik bij Ulrike terechtgekomen en heb ik inmiddels negen lessen gehad. Ik ben begonnen op haar Fjord Jona. Zonder zadel, en tijdens de eerste les vroeg Ulrike: “Durf je achterstevoren te gaan zitten?” Achterstevoren? Zo gezegd, zo gedaan, en dat viel reuze mee; ik vond het niet eens zo eng. Mijn ‘stoelzit’ moest veranderen en ik kreeg allerlei oefeningen mee.

De tweede les weer zonder zadel op Jona, weer gewerkt aan de stoelzit, en ik bleek in te knikken. Nu had ik zelf wel het gevoel dat ik vaak scheef ging zitten, maar ik kon het niet veranderen. Ulrike heeft me wel tien keer rechtgezet, weer mijn benen losgemaakt en toen weer verder.

Ulrike heeft een filmpje van mij gezien terwijl ik op Dolce Vita reed, en zij zag meteen waar het gedrag van mijn merrie vandaan kwam. Het ontstaat door mijzelf, nu is het ene paard daar natuurlijk gevoeliger voor dan het andere paard. Dolce Vita is daar erg gevoelig in. “Goh,” vroeg Ulrike, “wat is haar afstamming, want ze lijkt erg veel op mijn merrie Nanda.” Ook in gedrag: het ene moment is ze superheet en het andere moment helemaal niet. Een tijdje later heb ik de papieren meegenomen, en wat blijkt? Veel overeenkomsten!

Toen ik voor de vierde les kwam, vroeg Ulrike of ik zelf Jona uit de wei wilde halen. Wat bleek? Ik had per ongeluk Prisca meegenomen. Nou, dan proberen we Prisca! Meteen werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Prisca draaide om en bleef stilstaan. Prissie is ook zo’n paard dat erg sterk op mijn fouten reageert. Erg confronterend, maar heel goed voor mij om te leren.

De dingen die ik leer (en aflleer — wat is het toch moeilijk!), kan ik thuis met Dolce Vita heel goed toepassen. De ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar dat zal altijd zo blijven. Dolce Vita reageert er erg goed op dat ik minder span, minder mijn benen optrek (stoelzit) en dat ik probeer te blijven rijden.

De achtste les — inmiddels een aantal lessen met zadel achter de rug — kwam ik erg gehaast aan. Te laat, file, iedereen kent het. Nu moet ik hierbij vermelden dat de laatste lessen ontzettend goed gingen: galopperen zonder teugels, zonder beugels (had ik nooit gedacht dat ik dan kon blijven zitten!). Prisca bleef goed doorlopen, hartstikke fijn. En dan je achtste les: niets ging er goed. Prisca draaide, stond stil, ik had een knik in mijn lichaam en ik kreeg het niet voor elkaar. Pas de laatste vijf minuten ging het een beetje.

De negende les begon op het houten paard. Voelen hoe ik mijn benen moet ‘openen’, want dat deed ik niet goed. Mijn probleem is, al vanaf het begin af aan, dat ik de beweging met mijn linkerheup en -been ontwijk. Op het houten paard kreeg ik een goed idee van het juiste gevoel. Vervolgens weer op Prisca. Ik was nog een beetje bang dat het weer fout zou gaan, maar dat was gelukkig niet het geval. Thuisgekomen ben ik meteen op Dolce Vita geklommen, en ik heb super gereden!

Na de tiende les gaan we de planning bekijken en ga ik afspreken wanneer ik met Dolce Vita naar Ulrike toe ga. Eerst natuurlijk weer op Prisca of Jona, met beugels en teugels.

Er is mij nog nooit eerder zo verteld wat ik met mijn lijf moet doen terwijl ik op het paard zit. Ik ben heel erg blij dat ik hiermee ben begonnen, en ik heb goede hoop dat ik met Dolce Vita wedstrijden kan gaan rijden.

Marjolein